De dag begint hier.
Het uiterste puntje van Parco Ciani bij het meer. Drukke eenden, een koppeltje zwanen (al voorbij op het moment van de foto), voor de rest heel sereen.
De dag eindigt hier.
Zelfde park, zelfde bergen in de verte, vurige tulpen op de voorgrond, regenlandschap op de achtergrond.
Misschien zou de ultieme reisdag kunnen zijn om in een park als dit te gaan zitten en de uren voorbij te laten glijden. Ook in de regen te blijven zitten. Tot ik zo’n zen-reiziger ben doe ik andere dingen.
Lugano is best een mondaine plek. Er is een casino, een lange promenade langs het meer, duur uitziende terrassen en van elk haute couture-merk dat je kan bedenken een glanzende winkel. Gelukkig zijn de straten smal en is de sfeer gemoedelijk. De shoppinghubs kan je ook gewoon mijden.
De prijs van een museumbezoek valt in Italië doorgaans enorm mee, terwijl je in Zwitserland altijd even moet slikken, maar ik heb me voorgenomen niet te beknibbelen voor die anderhalve dag dat ik hier ben.
Dus ja tegen die fototentoonstelling over Frida Kahlo, met foto’s van Lucienne Bloch.
Natuurlijk ook het MASILugano, Museo d’Arte de la Svizzera Italiana. Een tote bag van dit museum die ik een hele tijd geleden in een Belgische trein zag, heeft ervoor gezorgd dat ik nu hier sta. Altijd leuk wanneer ik zo’n intuïtief spoor heb gevolgd.
Musea zorgen voor flow, een half meditatieve toestand. Ferdinand Hodler helpt. Zoals altijd maak ik een miljoen foto’s. (Kijk je daar achteraf eigenlijk ooit nog wel naar? JA!).
Lugano ligt in Ticino, het zuidelijkste kanton van Zwitserland, ten zuiden van de Alpen. (Even terugkeren naar gisteren: de trein dendert aan 200 km/uur door minutenlange tunnels. Vreemd om te bedenken dat er bergen boven je liggen). Volgens Hermann Scherer zag Ticino er zo uit, in 1926:
Er is ook een tentoonstelling van de jonge Zwitserse kunstenares Louisa Gagliardi. Elk beeld is bevreemdend, en knap. Pushing Buttons:
Na dit museum ben ik even slap in de benen, museum-moe. Tijd voor heel concrete dingen, zoals iets makkelijks verzinnen om te eten (ik verblijf in een mini-appartementje, dus kan zelf koken). Het is goochelen met het mini-kookplaatje en de twee beschikbare pannen, maar in de beperking smaakt alles beter. Heb ik nu alleen maar een park en musea gedaan vandaag? Welnee. Natuurlijk ook weer kerken, en een hemelse ‘brezel’ met ‘semi di girasole’ en lezen op één van de rode bankjes aan het meer etc. Nu nog even inpakken, morgen de trein naar Padova (Padua).
sandra roobaert 
Plaats een reactie