sandra roobaert

Heb jij dat ook? De zo-veel-heid, de veel-te-veel-heid die je op sleeptouw neemt, ook al wil je dat niet. Stilstaan is geen optie, alles raast verder. En ik heb zelfs helemaal geen voltijdse job (hoe doen al die mensen die er wel één hebben dat?). Enige gêne, schaamte. Kan ik echt maar zo weinig (aan)? Blijkbaar wel.

Een ander besluit zou kunnen zijn dat de wereld structureel ongezond is, té. Dat haalt het onvermogen bij mij weg. Ik hoef niet de combinatie aan te kunnen van werken, schrijven (deadlines), volwassen kinderen, hoogbejaarde moeder, vrienden, nieuwsstroom (de grote wereld), berichtenstroom (de kleine wereld), de tuin (verwildering, slakken!) en alle gevoelens van onvermogen die ermee samenhangen.

Af en toe vraagt er iemand: ‘Wanneer ga je nog een keer reizen? Dan kan ik weer meeliften met jouw reisverhalen’. Ik schrijf alleen wanneer ik in mijn eentje reis, en ja, het plan is om dat dit jaar opnieuw te doen, maar wanneer vind ik de tijd om het te organiseren? Pijnlijk.

Intussen verdoof ik mezelf met de verhalen / filmpjes van andere reizigers en droom ik over traag reizen als manier van leven. Gewoon in de wereld zijn en van dag tot dag de afstand afleggen, van A naar B, van B naar C. Onlangs deed ik dat weer een keer, samen met het lief. We stapten langs de Schotse oostkust.* Met wolken en grijsheid, wolken en zon op het water, wat motregen. We hadden gemengde gevoelens over de vele golfterreinen waar we langs kwamen, en over de voorliefde van de Britten voor eindeloze strak gemaaide grasvelden, ook als er niet op gegolfd wordt. We genoten van ongerepte zandstranden zonder hoogbouw, vulkanische rotsen en authentieke kuststadjes met mini-vissershaventjes.

Ik ga dan altijd dromen van blijven stappen, gewoon blijven doorlopen. De hele kust langs, het hele eiland rond. Dat soort dingen. Voorlopig gebeurt dat niet. Gedachten als ‘Later! Pensioen.’ voelen ongemakkelijk. Reizen blijft de kleine ontsnapping, waarna ik altijd weer in het gareel moet.

En dan is er dat cijfer: 1 op 5 Belgen kan zich zelfs geen weekje vakantie in het buitenland veroorloven. Ik blijk een luxebeest met luxeverlangens. Hup, nog een laagje schuldgevoel er bovenop. Maar ook: ho, stop! We leven – bewust – op twee deeltijdinkomens en hoefden niet in onze spaarbuffers te duiken om dit reisje te maken, dus laat ik mezelf nu maar niet op de kop timmeren. Ieder zo z’n prioriteiten.

Maar voorlopig een reiskater, dus. Een punthoofd krijgen van het veel te veel. Websites afschuimen op zoek naar ideeën voor die volgende soloreis. Richting zuiden, sowieso. Nog even al die zeefoto’s bekijken. Het helpt.

* Voor wie wil weten waar: Fife Coastal Path tussen South Queensferry en Dundee.

De bib belt.
Of we nog wat verder kunnen afspreken voor de lezing van donderdag.
Ja, zeker.
Het gaat over lampen en tafeltjes, over schermen en zetels.
Over Q&A.
Over muziek.
Over de hamvraag hoeveel inschrijvingen er nu zijn.
Oei, dat valt een beetje tegen.
Maar we doen nog een extra promoronde hoor de komende dagen.
Mensen schrijven vaak laat in.
En we rekenen ook op aanwezigen die komen zonder inschrijven.
Ok, duimen maar.

Poëzie, niet altijd een spontane hit.
Misschien moest het meer ingekleed zijn?
Meer toeters en bellen.
Niet zomaar alleen mijn kop en de aankondiging ‘gedichten’.
Misschien moest er een grote naam in plaats van mijn kleine.
Misschien moest ik zelf nog veel meer mensen uitnodigen.
(Maar die mensen kennen mij / mijn poëzie al wel, moeten ze dan telkens opnieuw komen luisteren om me een plezier te doen?).
Misschien een bijhorende expo.
Misschien een prijs die je kan winnen.
Misschien een mini-stuntje.

In elk geval, ik zal er zijn.
Met gedichten.
Voorlopig hoef je niet te vrezen voor een bordje ‘VOLZET’ aan de deur.
Ik zal er staan om je te begroeten.
Het wordt exclusief.
Je zal deel uitmaken van een select gezelschap poëzieproevers.
Vooruit dan maar, omdat jij het bent mag je nog iemand extra meebrengen.
Of twee.

Sinds enkele maanden maak ik deel uit van Dichters in Beweging in Leuven en daar heb ik nog geen seconde spijt van gehad. Het zet mijn schrijven in een nieuw licht en geeft een gezonde draai aan de molen. Wat me lang tegenhield, was onder meer dat ik mezelf geen geweldige gelegenheidsdichter vind. En thematisch schrijven is net eigen aan Dichters in Beweging. De deelnemende dichters schrijven telkens over een specifiek thema, houden twee feedbackmiddagen en geven dan een lezing van geselecteerde gedichten.

Vaak zijn de thema’s ruim genoeg om er ‘oude’ gedichten bij te betrekken die je nog in de lade hebt liggen of werk dat eerder gepubliceerd is, maar het is natuurlijk net pittig om de uitdaging van het opgelegde onderwerp aan te gaan en iets nieuws te schrijven. Dat lukt uiteindelijk beter dan verwacht, de themastress blijft beperkt. Feedbackmomenten groeien telkens uit tot gonzende bijenkorven van creatieve kruisbestuiving. Mooi meegenomen ook dat er altijd maatschappelijke betrokkenheid in de thema’s zit.

Logisch dus dat de Dichters in Beweging meedoen met de Warmste Week. Op zaterdag 13 december geven we zichtbaarheid aan onzichtbare ziektes. Dat doen we via onze gedichten en door twee Leuvense verenigingen uit te nodigen die een project indienden voor de Warmste Week. Wie de gelegenheidsbundel koopt, steunt vanzelf de Warmste Week.

Enkele dagen later krijg ik het nog een keer warm op de Voorleesavond van Woordentij in het Bisschopshuis in Brugge. Meer dan 100 dichters bezorgden ‘Dichtregels voor onzichtbare zieken’, meteen ook de titel van een bloemlezing die ten voordele van de Warmste Week verkocht wordt. Een heleboel dichters zullen hun gedicht voorlezen op 17 december. Vermoedelijk wordt dat een heuse marathon daar in Brugge.

Al even een opwarmertje? Hieronder de start van één van de gedichten die ik in Leuven zal lezen. Welkom!

je bent niet de bladzijde in het handboek
niet de symptomenlijst online
je bent niet de lijm op het etiket
niet de fibro de nervosa
niet de parkinson de bipolair
je bent niet de wachtzaal
niet de stoel in de wachtzaal
je bent niet de mri
het resultaat van de mri
niet de diagnose
het dossier
…

• Voeten op de grond (2): waarom ik loop
• Bella Italia 2026: een plan
• Voeten op de grond (1): Florenville – Villers-devant-Orval, Oostende
• Reiskater
• UGP (Unique Giving Point)

Vanaf het station door het park, oase van oker, amber, caramel, roest. De bomen staan in vlam in de zon, de dag voelt lente-achtig, het is veel te warm voor de tijd van het jaar. Heerlijk en tegelijk zorgwekkend. Is er een woord voor de complexe gevoelens die klimaatverandering oproept? Klimaatverwarring? Klimaatgespletenheid? Of is het een klimaatspagaat, dit weten dat er iets grondig fout zit maar toch genieten van het zachte weer?

Daar is het museum. De tentoonstelling van de fotograaf over de zee. Er zijn heel veel mensen, zich verdringend voor de zeefoto’s, de zeeschilderijen. Veel meer mensen dan op een doorsnee herfstdag op een strand. We willen kijken met de blik van de fotograaf, niet met onze eigen blik op een werkelijke zee.

Zo heb ik de zee nog niet gezien.
Onbeweeglijk met hooguit fronsrimpels.
Als een doek van onderop bewogen door een melancholisch zeedier.
Als de vacht van een rennende wolf.
Als een laat donker schilderij van Rothko.
Als een bergketen.
Een mysterieus traag waterlandschap.

Waarom kijken we niet met de blik van de vissen?

In het filmpje spreekt de fotograaf over het vlies op de zee, de zee als plafond van het water, als bodem van de lucht. En dat ze opwoelt: ideeën, gedachten, twijfels, gevoelens neigend naar het extreme, diepe angst, maar ook vitaliteit en levenslust.

Voor het tijd is om te vertrekken een ommetje in het voor de rest bijna lege museum. Even dag gaan zeggen bij een paar geliefde schilderijen.

Volgende etappe van de dag: lunch met vriendin/dichter. Bijpraten: volgende-bundelverhalen, uitgevers-verhalen, zeg-wist-je-al-verhalen. Is dat laatste een beter woord voor roddels? Er moet ook nog iets gevierd, een prachtig excuus voor taart.

Samen naar de bundelvoorstelling van een collega-dichter. In de auto: gezinsverhalen. De dame van de gps stuurt ons zowat het kanaal in. Of onze aandacht was iets te veel bij de gezinsverhalen, dat kan ook.

Een mooi voormalig schildersatelier. Bekenden, kussen, een compliment, een hoge concentratie dichters. Gedichten zijn in staat de lucht op te warmen. Te weven en je in te wikkelen. Met velen in de woordendeken.

Daarna met een andere vriendin/dichter huiswaarts. Nog meer dichtersverhalen, plannen-verhalen. Soms vervloek je jezelf: kon je niet iets coolers bedenken dan dichter worden? Maar op dagen als vandaag is dichter zijn ook gewoon spannend, ben je deel van een genootschap. Dat van de taalontdekkingsreizigers, of zoiets.

Net de aansluiting missen voor het laatste stukje trein tot thuis. Een uur wachten. Naar het Frietcafé dan maar. Gedichten lezen in de vette walm, een Russisch sprekend gezelschap aan het buurtafeltje afluisteren.

De dag was een wereldreis.

——————————————————-

De tentoonstelling is Transcripts of a Sea – Stephan Vanfleteren

De schilderijen zijn van Valerius De Saedeleer (‘Pachthoeve in de sneeuw’ – 1907 en ‘Einde van een sombere dag’ – 1907).

Het gedicht is van Matthias Haeck, uit zijn pas verschenen debuut ‘Staat van genade’.

• Voeten op de grond (2): waarom ik loop
• Bella Italia 2026: een plan
• Voeten op de grond (1): Florenville – Villers-devant-Orval, Oostende
• Reiskater
• UGP (Unique Giving Point)