Sommige dagen draaien rond, andere hebben uitsteeksels. Dit lijkt er één van de laatste soort. Ik vind wat moeizaam de start van de route en wanneer ik goed en wel het bos in ben staat er plots een verbodsbord en is er rood-wit lint over het bospad gespannen. Geen doorgang, er worden bomen gekapt. Ik kijk in de app of er een alternatief is. Een grote omweg en een flink stuk autobaan vind ik geen optie. Ik hoor geen zware machines of kettingzagen en loop door. Het is windstil, behalve geritsel van hagedissen niks te horen.
Met of zonder houtkap, ik ben onrustig en probeer mezelf herhaaldelijk terug te halen in het moment met mijn mantra ‘Open voor wat is’. Aan een waterpunt giet ik mijn drinkbus leeg om ze met fris water te vullen, maar er komt geen druppel uit de kraan. Zonder water verder. Open voor wat is.
Net voor het centrum van San Martino al Cimino, de enige bewoonde wereld op deze tocht van 21 km, loop ik twee mannen tegemoet. De oudste, een zeventiger, spreekt me direct met een grote glimlach aan. Hij behoort tot de soort Italianen die denken dat iedereen hun taal begrijpt en die zelfs niet even checken of dat wel het geval is. Waar kom je vandaan? Bij de vermelding België trekt hij een blik De Bruynes en Lukaku’s open (de tijd dat Eddy Merckx op de proppen kwam is voorbij). Hoe heet je? Wat doe je in het leven? Wanneer ik zeg dat ik schrijf, begint hij een gedicht te declameren dat hij schreef tijdens zijn verlovingstijd. En nu moet ik ook een gedicht voordragen. Ik zal toch eens iets uit m’n hoofd moeten leren voor zulke momenten (desnoods het krinklende winklende waterding met ’t zwarte kabotseken aan).
De ondervraging gaat door. Hoe oud ben je? Je ziet er goed uit, je bent een mooie vrouw. Waarom ben je alleen? Je moet niet alleen door de bossen gaan, dat is gevaarlijk, er zijn criminelen, maniakken. Zal ik hem (wijst op zijn compagnon, een vijftiger) met je mee sturen? Op mijn vraag of die dan niet gevaarlijk is, grijnst hij en zegt iets wat ik niet helemaal begrijp, maar ‘ti fa l’amore’ versta ik wel. Ik lach er maar om. Ga je naar Rome? Zal ik je met de auto naar Rome brengen? Nee, ik ga naar Vetralla. Zal ik je dan naar Vetralla brengen? Nee, ik stap de Francigena, ik ga te voet. Don Giovanni heeft door dat er met deze Belgische verder niks te beleven valt en neemt afscheid.
Mijn stemming, die toch al wat gejaagd was, verbetert er niet op. Ik wil de ontmoeting van me af schudden, maar dat lukt niet goed, er blijft een onaangename nasmaak hangen. Wanneer ik door het volgende bos loop, denk ik spontaan aan maniakken. Veel dank, heren. Zucht. Open voor wat is (maar toch niet voor maniakken.) Het bos blijft er even onverstoorbaar vriendelijk bij liggen.
Ik besef dat ik aan de laatste km van mijn achtdaagse tocht bezig ben. Aankomst in Vetralla, anticlimax: het blijkt een oninspirerende plek die op zondag zo dood is als een opgezette beer. Op naar het station. Ik had het niet gecheckt, maar het blijkt bijna 4 km buiten het centrum te liggen. Ik zal nog een klein uur moeten stappen om daar te komen en dan net een trein missen. De volgende rit is pas 2 uur later. Open voor wat is?
En dan keert het wonderbaarlijk in een kwartiertje. Ik vraag een man of dat station echt zo ver ligt / hij zegt dat ik kan proberen de bus te nemen, wijst de weg / ik vind de supermarkt, de onderdoorgang, de drukke weg, de bushalte / ik besef dat ik aan de andere kant van de weg moet zijn / er stopt net een bus daar / ik steek zo snel mogelijk over / de auto achter de bus toetert / de deuren van de bus gaan weer open / ik ren en stap in / ja, dit is richting station / laat maar zo dat kaartje, het is maar enkele minuten / een oudere dame zegt welke straat in te slaan vanaf de drukke weg / daar is het station / twee sporen, geen ticketautomaat / Italiaanse trein-app installeren / kaartje kopen.
Als bij wonder is er nog tijd om een kwartier te staan bakken op het schaduwloze perron. De trein is stipt, 12 minuten later sta ik in Viterbo. Einde Francigena (voorlopig).
Plaats een reactie