Elke dag is er weer die beslissing: wanneer vertrekken. Ik weet dat er stappers zijn die klokvast om 8 uur klaar staan om aan de dagtocht te beginnen, en ik heb een vaag gevoel dat dat ‘beter’ is, maar ik probeer meer toe te geven aan wat natuurlijk en spontaan aanvoelt. Alsof mijn lichaam en de dag er samen wel zullen uitkomen, eerder dan dat mijn hoofd en de klok het dicteren.
Rond 9 ben ik uitgecheckt. De Francigena loopt altijd door het centrum van een stad, dus kom ik opnieuw voorbij de plekken die ik gisteren al zag. Nog even opnieuw naar de crypte van de heilige Lucia. En hogerop door het park rond de Rocca dei Papi, het fort dat paus Innocentius III eind 12e eeuw optrok. Het zicht op het meer van Bolsena is hier spectaculair.
En dan gaat de tocht weer verder, zoals gisteren een matige afstand, 17 km. Door rustig terrein, voornamelijk veld en bos. Een deel van de route van vandaag loopt langs de Antica Via Cassia, een oude Romeinse weg die Rome met Siena en Firenze verbond. Op sommige stukken is een groot deel van de stenen verdwenen, op andere kan je zo de voertuigen en soldaten erbij fantaseren die hier langs kwamen.
Voorbij de helft van de route kom ik veel stappers tegen, ondermeer een Nederlands koppel dat ik nog niet ontmoet heb. Ik loop samen met de Nederlandse vrouw terwijl de anderen er stevig de pas inzetten richting Viterbo en al snel uitlopen. De vrouw vertelt dat ze al jaren de GR5 volgen, eerst van Maastricht tot Nice, en dat ze later in Pontarlier overgestapt zijn op de Francigena. Niemand ‘doet het zoals zij’. Ze hebben namelijk hun auto bij en parkeren die telkens ergens, waarna ze met openbaar vervoer naar een startpunt gaan en naar hun auto terugstappen. Waarom wordt me niet duidelijk. Je hebt ze in alle maten en soorten, de pelgrims.
De Nederlanders nemen een eetpauze en blijven achter, de rest van het groepje loopt verder. Ik ervaar het tempo als gejaagd, iemand heeft het over ‘stappen om er te zijn’. De wandelstokken tikken driftig, ik ben de enige die zonder loopt. Ik besluit me niet te laten meetrekken in een tempo dat ik onaangenaam vind en laat los, wat meteen rust geeft. In mijn eentje bereik ik de Porta Fiorentina. In tegenstelling tot de bestemmingen van de vorige stapdagen is Viterbo een heuse stad.
Na inchecken heb ik nog tijd om op verkenning te gaan. Ik weet dat er iets met pausen is in deze stad, maar verder heb ik er geen beelden bij. Waardoor ik plots verrast word door het indrukwekkende complex van Duomo, Palazzo dei Papi en het bijhorende museum. Gedurende een paar decennia van de 13e eeuw verbleven de pausen in Viterbo omdat Rome te onrustig was. De periode ging niet onopgemerkt voorbij. Het langste conclaaf voor de verkiezing van een nieuwe paus vond plaats in Viterbo en duurde meer dan drie jaar. De bevolking kreeg er schoon genoeg van om al die tijd een hoop kardinalen te onderhouden. Ze werden op de duur opgesloten en op water en brood gezet tot ze eruit kwamen. Er werd zelfs een deel van het dak van de raadzaal verwijderd om ze tot spoed aan te manen.
Na dagenlang stappen is het verfrissend om weer stadsleven en cultuur op te snuiven. Viterbo is levendig, maar niet hyperdruk. Ik hoor voornamelijk Italiaans op straat, het buitenlands toerisme lijkt hier niet zo sterk doorgedrongen. Tegen de avond gonst een deel van de middeleeuwse wijk San Pellegrino. Ik eet in een door de gastvrouw van mijn b&b aanbevolen trattoria en ga ‘huiswaarts’. Ook de b&b ligt in de middeleeuwse wijk, maar in het deel waar de straten in het donker alsmaar stiller en mysterieuzer ogen. Van onveiligheidsgevoel heb ik geen last, louche types zijn er niet, ik kruis alleen wat jonge mensen en koppels op weg naar de uitgaansbuurt.
Plaats een reactie