Spring naar inhoud

sandra roobaert

    • Blog
    • Boek mij!
    • De inventaris van wat blijft
    • Dichter&Dichter
    • Over mij
    • SchrijfTijdlijn
    • Welkom!
  • Bella Italia 2026: van San Quirico tot Radicofani (dag 8)

    Geen lange verhalen over deze dag. Indrukken, anders raak ik niet meer bijgebeend.

    De langste tocht, 32 km. Ik stap voor Gaza en draag het de hele dag mee in gedachten. De donatieteller staat op 1112 € en een groot deel daarvan gaat naar het Noodfonds Gaza van Oxfam. Mijn familie en vrienden zijn geweldig!

    Bagno Vignoni, een plaatsje met oude thermale baden.

    De hoogten worden hoger, de verten wijdser, wat wilder. Verkoelende wind boven wisselt af met brandende zon beneden.

    Mountainbikers passeren en ondervragen mij. Waar ga ik heen? En vanwaar ben ik vertrokken? Wat? Radicofani! Ik kan niet uitmaken of ze mij uitlachen of bewonderen. Ze verdwijnen uit het zicht, roepend: ‘Oh Mariiiia, Radicooofani!’.

    De kilometers wegen. Vanaf zowat kilometer 10 heb ik af en toe in de verste verte op een berg een torentje gezien, en ik heb een akelig vermoeden dat ik daar heen moet. Het blijkt te kloppen.

    De vraag van B gisteren over malende gedachten blijft mij bij. Het is niet malen, wel een soort processie die voorbij trekt en die zich niet graag laat onderbreken of negeren. Ik maak een mantra: ‘Open voor wat is’ en blijf die de hele dag herhalen wanneer ik merk dat ik ‘weg’ ben.

    Open voor wat is (hagedis, geritsel). Open voor wat is (rugzak, schouderpijn). Open voor wat is (wind). Open voor wat is (onrust, hoe lang nog stappen). Open voor wat is (zonnebloemgeel vlindertje). Vooral allerlei vormen van ongemak vergen een terugkeer naar aanwezigheid en proberen niet terug te vechten.

    Italiaans oefenen. Ik spreek een man aan die een meterslange muur rond een verder alleenstaand huis middenin het wijde landschap staat te bepleisteren. Ik wissel wat zinnen met een stapper die een jonge speelse hond bij zich heeft.

    Water. Even de rugzak af, schoenen en sokken uit. Het begint allemaal meer en meer moeite te kosten.

    Daar is het torentje weer, ik moet er nu helemaal heen. De klim duurt meer dan een uur en is genadeloos. Ik voel me helemaal murw, heb het gehad. Basta! Maar er is geen alternatief. Open voor wat is. Ik geraak er, zie dat ik op meer dan 850m hoogte aangekomen ben.

    Wat is dit voor een vreemd dorp. Verlaten stegen, alle huizen tegen elkaar aan gebouwd in dezelfde ruwe stenen. Ik heb een mini-huisje helemaal voor mij alleen. Waar is het nu, trappetjes, hoekjes. Eindelijk! De deur is zoals afgesproken gewoon open.

    Een desolaat gevoel overvalt mij. De inspanning was te groot en deze plek verwelkomt niet, het huisje voelt te stil en benauwend. Het helpt om even bij het enige winkeltje een broodje met pecorino en gegrilde groenten en een drankje te halen. Maar zo moe, te moe voor een grotere maaltijd. Licht uit om half 10.

    • Afdwaleritis
    • Bezige bij
    • Wanneer ben je een pelgrim?
    • Bella Italia 2026: dank!
    • Bella Italia 2026: Cività di Bagnoregio (dag 14)
    24 september 2026
    Bella Italia 2026

  • Bella Italia 2026: van Ponte d’Arbia tot San Quirico (dag 7)

    Om half 6 begint roommate 3 – geen idee hoe ze heet of vanwaar ze komt – te stommelen in de kamer en zich klaar te maken voor vertrek. Wat ik wel weet: ze heeft deze nacht gesnurkt als een everzwijn in de bosjes, niet even maar telkens opnieuw. Ik veroorloof me haar een respectloze trut te vinden. Als je zo hard snurkt, waarschuw dan, excuseer je bij voorbaat, deel oordoppen uit, of ga niet in een gemeenschappelijke kamer liggen. Ook al was deze plek met vrije bijdrage voor eten en overnachting heel low budget, ik kijk nu al uit naar het hotelletje vanavond.

    Vermits ik toch wakker ben en een beetje vrees dat het weer heet wordt, sta ik om half 8 klaar voor vertrek. De ochtend is verfrissend en de spectaculaire nevelbanken krijg ik er gratis bovenop.

    Gisteren was ik nog helemaal in de Crete Senesi, het typische Toscaanse landschap ten zuiden van Siena met geërodeerde kleiheuvels en veel solitaire eiken en cipressen. Vandaag gaan die stilaan over in de Val d’Orcia. De hele streek staat op de Unesco Werelderfgoedlijst en is overduidelijk een land van wijn en olijven. Het ziet er veel groener uit dan de dorre Crete. Al snel zie ik bovenop een heuvel Montalcino liggen, van de gelijknamige wijn en ook van de sjieke en dure brunello. Mijn route loopt er helaas niet langs en een omwegje van een tiental kilometer met klim behoort niet tot de opties.

    Op sommige dagtochten van de Via Francigena kom je tusssendoor nergens een dorp of stadje tegen, maar vandaag zijn het er twee: Buonconvento en tegen de middag Torrenieri. Iets voor Torrenieri raak ik aan de praat met J, een Vlaming die mij inhaalt. Hij blijkt de voorpost van een familiegezelschap met een paar decennia stapervaring: in vakanties van telkens twee weken hebben ze de hele Camino afgelegd, een trail door Schotland en nu zijn ze bezig aan het sluitstuk van de Francigena. Ik ben er een groentje tegen. Over het feit dat ik alleen stap, zegt J wat afgemeten: ‘Ieder zo z’n ding.’ Maar even later voegt hij eraan toe: ‘Ik zou het ook niet erg vinden om het alleen te doen.’ Ik merk wel vaker die dubbelheid bij mensen, zeker als ze al wat ouder zijn. Een lichte afkeuring die lijkt te vechten met een verdoken verlangen.

    In Torrenieri zijn terrasjes en ik wil wel eten, maar ik heb even geen zin in pelgrimspraatjes. Water tappen, wat noten eten op een schaduwplek en doorgaan. Tot San Quirico d’Orcia in zicht komt, naar Italiaanse gewoonte bovenop een heuvel, dus een klim om te eindigen. Als dit de beloning is, ben ik meteen overal mee verzoend.

    San Quirico heeft iets dat mij meteen raakt, het stemt overeen met een blauwdruk die ik in mij heb zitten over Italië van sfeervolle kerkjes, smalle stegen, terrasjes in de zon, geschiedenis en kunst die op elke straathoek liggen en een bijna totale afwezigheid van schreeuwerige moderniteit.

    Snel inchecken, dan rondkijken. Ik raak helemaal betoverd door de Giardini Leonini, een park met strakke hagen, beelden en een lange trap naar een hoger gelegen gedeelte. Er is een tijdelijke expositie van sculpturen van Gianfranco Meggiato, mij onbekend, maar de diepzinnige toelichtingen erbij brengen mij in een wat esoterische sfeer.

    Plots roept iemand mijn naam. Het is B, de Nieuw-Zeelandse uit het hostel in Ponte d’Arbia. We praten wat – tot haar ergernis deelt ze vannacht opnieuw een kamer met de Verschrikkelijke Snurkster. Ze zegt dat ze nooit eerder iemand zo hoorde snurken. B is ook een zoeker, en een vragensteller. Ze vertelt dat ze last heeft van malende gedachten tijdens het stappen, en of ik dat ook heb. Ik herken het. We nemen afscheid wanneer ik de lange trap op wil en zij vandaag echt geen centimeter meer wil klimmen.

    Rond 7 verzamel ik mijn moed en besluit op restaurant te gaan. De plek is prachtig – een ommuurde tuin -, ik probeer me niet te storen aan het feit dat ik als solo-eter aan een tafeltje achterin geparkeerd word en maak er een vegetarisch festijn van: gnocchetti met gesauteerde spinazie erbij en cannellinibonen a la toscana. Er kan zelfs een glas dure brunello vanaf. Dessert zal voor een andere keer zijn.

    23 september 2026
    Bella Italia 2026

  • Bella Italia 2026: van Siena naar Ponte d’Arbia (dag 6)

    Ik hou van Siena, en soms hou ik niet van Siena. Vaak weigert ze stil te worden ’s nachts. Buiten mijn raam zoemt ze als een menselijke bijenkorf gecombineerd met wat klinkt als de herrie van honderd airco’s. Het gaat door tot ik ten slotte in slaap val. Om 20 voor 7 loopt een man met een mondmasker op door de steeg, het afval voor zich uit drijvend met een soort bladblazer. Bloody hell, opstaan dan maar.

    Vandaag begin ik te stappen, spannend. Bij alleen reizen zorgen overgangen zoals deze meestal voor wat extra stress en irrationele angsten. Wanneer ik richting Porta Romana stap om Siena te verlaten kruis ik een man die eruit ziet zoals ik: stapkleren, stapschoenen, rugzak. Hij glimlacht en steekt een hand op. Dat had ik even nodig. Mensen reageren op stappers, ook als ze zelf niet stappen. Alsof je een goeie daad stelt en ze dat erkennen.

    De poort is een grote, dubbele, en dan voel ik me echt vertrokken. Hoewel, nog zowat tot de middag blijf ik langs asfaltwegen lopen, rijden auto’s me voorbij en kom ik een aantal bedrijfsterreinen tegen. Toscane ziet er niet overal uit zoals in de boekjes. Geleidelijk breekt het landschap open. Ik schrik er wel van hoe bruin en dor het er op veel plekken uitziet.

    Deze etappe krijgt de kwalificatie ‘difficult’ in de app. Eerst begrijp ik niet echt waarom, maar naarmate de stapuren verstrijken wel. Het zijn niet de kilometers (26+) of de route (wat op en neer) die het moeilijk maken, wel de genadeloze hitte en het zowat totale ontbreken van schaduwplekken. Gelukkig zijn er waterpunten die ruim van tevoren aangekondigd worden.

    Ik kom een Duits koppel tegen en daarna een Frans koppel. Ik loop telkens een stukje met hen mee en maak een praatje, maar in beide gevallen stappen ze langzamer dan ik en lopen ze een kortere dagtocht, dus neem ik ook weer afscheid.

    De laatste kilometers tot Ponte d’Arbia zijn zwaar: korte waterpauzes, pet diep over de ogen en doorgaan. Wanneer ik aankom in het pelgrimshostel en door twee vrijwilligende oudere heren ontvangen wordt (doe die rugzak eerst even af / je schoenen mogen daar / vul je dit even in / heb je een stempelboekje) voel ik het zweet gutsen en heb ik zin om één van de twee, of allebei, een mep te verkopen (geef me een douche en een bed en laat me met rust, wil je!).

    Maar alles komt rustig in orde en na kennismaking met roommate 1 – een jonge Nieuw-Zeelandse die in Duitsland woont – kan ik gaan douchen. Na de douche is roommate 2 aangekomen – eveneens jonge Schotse – en ga ik op zoek naar de enige bar met terras in het dorp die open is. De witte wijn stroomt heerlijk naar binnen en helpt om de schallende latinomuziek en de luide Italiaanse mannen te negeren. De Schotse komt er ook aan. We delen een tafeltje en praten summier, terwijl zij bier drinkt en leest en ik schrijf. Zo fijn, mensen bij wie je je meteen ongedwongen voelt en de sociale codes eenvoudig zijn.

    Later op de avond eten we met het hele hostel aan een lange tafel en worden er druk stapervaringen uitgewisseld. In de tuin is een lokaal feestje aan de gang met live Braziliaanse muziek maar zodra ik er een voet zet, krijg ik mijn spreekwoordelijke klop. Om 21u ga ik naar de kamer, blijken de luiken er dicht en de Nieuw-Zeelandse al onder zeil. Ik hoef me geen oldie te voelen die met de kippen op stok gaat. Gelukkig klinken de Braziliaanse liedjes buiten zacht en gaat het niet al te lang door.

    • Afdwaleritis
    • Bezige bij
    • Wanneer ben je een pelgrim?
    • Bella Italia 2026: dank!
    • Bella Italia 2026: Cività di Bagnoregio (dag 14)
    21 september 2026
    Bella Italia 2026

  • Bella Italia 2026: weg van de massa’s (dag 5)

    Ik wou dat het anders was, maar op een zaterdag met zonnig weer, half september is Siena een vergaarbak van toeristen. Foeteren op toeristen is flauw als je er zelf ook één bent. Alsof ik een ander soort toerist zou zijn, eentje van superieure kwaliteit ofzo. Het meest last heb ik van de groepen met sleutelkoord om de nek en oortje in die achter resolute, luid pratende vrouwen met een stoffen bloem in de hand als een gestrekte antenne, voortsloffen. Het heeft een zo hoog veegehalte dat ik moet wegkijken. Ook typisch aan toeristen, en misschien gelukkig: ze zijn allemaal geconcentreerd op een paar plekken.

    Ik ontvlucht de plekken en laat me drijven op het patroon van de straten. De ziel van Siena zit natuurlijk in de iconische torens en kerken. Maar net zo goed in de doorgangetjes, de overwelvingen, de impasses. Ik hoef vaak maar een straathoek om te slaan en ik vind stilte, de bescheidenheid van de straatmadonna tegen de bakstenen muur.

    Siena ligt van oudsher binnen een ring van nog bestaande poorten. Het heeft altijd iets vreemds om zo’n poort tegen te komen. Alsof ik op het punt sta een magische cirkel te verlaten. Daarbuiten zal de betovering breken en alles weer op me afrazen. In de buurt van een poort stuit ik op Fonte Branda. Op allerlei plekken zijn bekkens en fonteinen bewaard van Siena’s middeleeuwse watervoorziening, die behoorlijk ingenieus was en eeuwen in gebruik bleef. Zou het typisch Italiaans zijn om ervoor te zorgen dat de geschiedenis niet wordt afgesneden: het water blijft stromen, klateren, kringelen in het licht. Ik blijf staan, de onbevattelijkheid van de tijd wordt lichter.

    Ik besluit nog een keer naar Santa Maria della Scala te gaan: een voormalig middeleeuws hospitaal dat op het hoogtepunt zowat een stad in de stad was, met zelfs een overdekte straat die er doorheen liep. Nu is het museum, tentoonstellingsruimte en archeologisch project ineen. Ze blijven er opgraven, herorganiseren en zoals in wel meer Italiaanse musea krijg je gewoon een kwak kunst over je heen gekieperd, alles door, na en bij elkaar. Soms ontbreken er zelfs naambordjes en titels.

    Voor de beelden van de Fonte Gaia-fontein werd veel te zacht marmer gebruikt. Ze staan nu hier en doen mij denken aan de gipsafgietsels van de slachtoffers van de uitbarsting van de Vesuvius. Alsof ze iets verbeelden van menselijk lijden. Zo anders dan de kopieën van beenhard Carrara-marmer die tot vandaag een perfect plaatje maken van de Fonte Gaia daarbuiten op de Campo.

    Tranen. Zonder overgang, context of naambordje. Ik weet dat het van Mimmo Paladino is. Zijn figuren lijken altijd op één of andere manier naar de essentie van mens zijn te verwijzen.

    En dan is het nu tijd voor een fototentoonstelling over Joseph Bueys. Ik kan het niet laten om de paarse dame vast te leggen. Ik denk dat ik haar privacy niet te erg te grabbel gooi.

    Tussendoor: de kapellen met fresco’s, de oude vergaderzalen van vreemde genootschappen, het catacombengevoel naarmate je alsmaar dieper afdaalt in dit labyrintische gebouw. Er is trouwens bijna niemand, terwijl het aan hetzelfde plein ligt als de prachtige, maar übertoeristische Duomo.

    Hierna heb ik licht en lucht nodig. Ik dwaal langs de poorten en buitenmuren van de stad, waar je uitkijkt op het omliggende Toscaanse platteland.

    Tussendoor dringt via whatsapp en een telefoongesprek de leefwereld van mijn kinderen binnen die op dit moment moeizaam is. In mijn beleving smelt het samen met de verminkte beelden van de fontein en het huilende hoofd. Ik blijf op verschillende plekken lang zitten. Mijn lichaam zit er en ook mijn geest probeert dat te doen. Blijven zitten bij het lijden van kinderen, één van de allermoeilijkste dingen. In mijn boekje over niks doen en andere vormen van kunst lees ik: ‘Maar misschien is het ware mirakel mijn geloof geweest, mijn op niets steunende vertrouwen.’

    • Afdwaleritis
    • Bezige bij
    • Wanneer ben je een pelgrim?
    • Bella Italia 2026: dank!
    • Bella Italia 2026: Cività di Bagnoregio (dag 14)

    19 september 2026
    Bella Italia 2026

  • Bella Italia 2026: Siena revisited (dag 4)

    Het regent wanneer ik Lugano verlaat, het feestelijke zomergevoel is in één klap verdwenen. De grens over en tot Milaan, dan de Frecciarossa naar Firenze. Frecciarossa-treinen zijn handig want snel, maar ook een beetje claustrofobisch. Ze rijden vaak lange stukken ondergronds en zijn doorgaans volgeboekt, waardoor je met enige pech ingeklemd zit en voor elk toiletbezoek of benen strekken je buur moet porren. Dan maar de schuine overbuur bestuderen. Hij heeft er geen erg in. De arme vrouw die naast hem zit moet er een uitpuilende arm en schouder bij nemen en af en toe ontsnapt hem een plots snurkgeluid, waarbij zij verstoord opkijkt uit haar boek.

    In Firenze is de overstaptijd minimaal. Ik registreer dat ik in een andere klimaatzone terechtkom – vochtige zwoele warmte – en ren om de regionale trein naar Empoli te halen. Het lukt, maar hij zit eivol. Zowat iedereen is in short en t- shirt, dat is mentaal aanpassen. Laatste overstap in Empoli, naar Siena. Half drie en ik kom uitgehongerd aan, maar voor Siena ben ik bereid drie dagen aan een stuk te reizen en op water en brood te leven.

    Ik ken de weg van het station naar de dichtste stadspoort, weet welke pleinen, standbeelden, straathoeken en winkels eraan komen en logeer in het oubollige hotelletje pal in het centrum. Krijg ik de kamer met het antieke schrijftafeltje? Deze keer helaas niet, maar voor de rest is alles er exact zoals ik het van de vorige keren ken. Ik ben niet zo’n gewoontedier of terugkeerder, maar in Siena ligt een stukje van mezelf dat ik telkens weer moet gaan terugvinden. Lang hoeft het niet te zijn, een dag of wat is genoeg.

    Ik heb zelfs rituelen: ik moet eerst naar de Campo, gaan zitten en wachten tot ik de ‘péng’ van het klokje in de toren op het halfuur of het uur gehoord heb. Daarna wil ik meteen even vanaf dat ene stenen bankje naar de Duomo zitten kijken en het blije, zuiderse van deze stad in mij opnemen. Intussen is het de 4e keer in enkele jaren tijd dat ik hier ben en heb ik ‘alles’ gezien, waardoor ik me in de bijzondere situatie bevind dat er niets hoeft. Ik geloof dat het beantwoordt aan een romantisch ideaalbeeld dat ik heb van de reiziger als iemand die zwerft, gaat zitten, rondkijkt, ergens zit te lezen of schrijven of tekenen. Laat ik nu maar eens zo’n reiziger zijn.

    Ik loop rond, maak foto’s, stel vast dat Siena alweer een reden heeft gevonden om te feesten, met vlaggen te zwaaien, te zingen en trommelen in een optocht, straten te overspannen met gouden en zilveren doeken en tegen de avond de boomboxen open te draaien.

    Het is moeilijk om een rustige eetplek te vinden, maar wat er op het bord komt, maakt dat goed. Restaurantmenu’s durven in Italië wel eens voorspelbaar te zijn, maar preimousse in een bad van gesmolten pecorino met rode peperbolletjes er bovenop en gedroogde bloemetjes op de rand van het bord, dat heb ik nog niet gehad. Ik stuntel niet in het Italiaans, de serveerster schakelt niet over op Engels en de rekening valt heel goed mee.

    Zodra ik in het hotel ben, barst een gigantisch onweer los. Ik zet me aan het boekje dat ik ondanks mijn voornemen (géén papieren boeken op deze reis!!) tijdens het slenteren in de stad gekocht heb. Het gaat over creativiteit en heet ‘Een spirituele zaak / Niets doen en andere vormen van kunst’. Op de achtergrond het gezoem van de Siënezen en de toeristen die na de hoosbui ongestoord verder feesten.

    19 september 2026
    Bella Italia 2026

  • Bella Italia 2026: huizenjacht in Lugano (dag 3)

    Op naar Lugano. Ik ben er eerder geweest en hoewel ik het er fijn vond hoefde ik er niet per se opnieuw heen, ware het niet dat dochter N er enkele dagen geleden aangekomen is voor een semester Erasmus aan de heel internationaal gerichte USI, de Universiteit van Italiaanstalig Zwitserland. Het belooft een eerder stressvol bezoek te worden: N had al maanden een contract voor huisvesting, kreeg twee dagen voor vertrek plots te horen dat de deal niet doorging en kreeg een volledige terugbetaling van de al gestorte waarborg en huur. Ze logeert in een airbnb en staat voor de immense opdracht om op heel korte termijn een kot te vinden terwijl zowat alle plekken al ingenomen zijn. En dan ook nog voor een semester. Slopend.

    Maar eerst een paar uur treinen, van de grens met Duitsland en Frankrijk naar die met Italië. Zwitserland doorkruisen met de trein is pure sightseeing. Je hebt geen ander entertainment nodig dan door het raam kijken. Voorbij Luzern worden de bergen hoger, de weiden grassiger, de meren blauwgroener en de koeien koeieger, klaar om melk voor chocola te leveren. Het laatste stuk is een aaneenschakeling van tunnels waar de trein soms minutenlang doorheen dreunt. De Intercity Brussel-Oostende verbleekt er volledig bij.

    In Lugano stap je uit en voel je het zuiden in het licht, de lucht en de zwierige eeuwige-vakantiesfeer. Daar is N! Kinderen in het buitenland ontmoeten vind ik telkens bijzonder: het doet mij extra hard beseffen hoe volwassen ze intussen zijn.

    Achtereenvolgens doorlopen we samen: een uitraasmoment, een emofase, een administratieve sessie (verblijfsvergunning aanvragen), een absurd bezoek aan een appartementencomplex waar een mannelijke medestudent van een ander continent een flatmate zoekt en waar blijkt dat alles te delen is, zelfs het bed. Geen optie. Na die afknapper hebben we pizza verdiend. N wil liever bij het meer eten dan op restaurant. We gaan op een steiger zitten, eten pizza uit de doos en drinken wijn uit de fles. De duisternis valt in, in de heuvels rond het meer begint het lichtjesspektakel. Geen beter decor om oude familietrauma’s te helen door ze elkaar weer een keer te vertellen.

    We nemen afscheid bij het hostel waar ik zodadelijk de kamer zal delen met een stel Amerikanen die door de Dolomieten zijn komen fietsen en nog een aantal anderen die in het donker binnenstommelen terwijl ik al in bed lig.

    N heeft vooruitzicht op een hopelijk vruchtbaarder kotbezoek morgen. Ik moet verder reizen en druk haar op het hart om in contact te blijven via het whatsapp-groepje dat haar vader, zij en ik delen in deze dagen van hoogspanning. En ik bezweer haar dat ik op de terugweg over twee weken niet nog twee dagen wil doorbrengen in een stad waar zij niet meer is.

    Soms keert je hart om in je lijf wanneer je vanaf een balkon naar beneden kijkt en in de donkere straat daar beneden het kind ziet lopen dat je onvermijdelijk weer moet loslaten.

    18 september 2026
    Bella Italia 2026

  • Bella Italia 2026: verbluffend Basel (dag 2)

    Ik word wakker met de kunst van gastvrouw S aan de muur tegenover het bed. En ik ga in de avond naar mijn kamer met dichtbundels van de Perzische dichters Hafiz en Omar Khayyam die ze mij meegeeft.

    Daar tussenin ligt een dag die ik aanvoel als verbluffend.

    Waar te beginnen? Basel ruikt lekker: de rozenstruiken in de buurt van de airbnb, de opvallende geurtjes die voorbijgangers op hebben, restaurants, bakkers …

    De Baselers (of hoe moet ik ze noemen?) hebben de tijd, om in deuropeningen te staan, vanaf balkons of door open ramen naar beneden te kijken, om op bankjes op achterafpleintjes wat te zitten niksen.

    Basel is gemoedelijk, bijna kneuterig Zwitsers in de straatjes van de Oude Stad. Maar het is ook hagelwitte hoogbouw van de farma-industrie, moderne architectuur of mix van oud en nieuw.

    En natuurlijk is Basel musea. Ik heb mijn wenslijstje voor de dag klaar en begin bij Fondation Beyeler, een eindje buiten het centrum. Voor wie al ooit in Museum Voorlinden in Den Haag was: daar doet het aan denken. Een museum waar buiten in gesprek gaat met binnen en waar je naar kunstwerken kijkt als naar bomen in een park of wolken in de lucht. Je wordt er vanzelf rustig van en alles komt binnen.

    Terug naar het centrum, minimalistische lunch op een trapje bij een kerk, waarbij ik me totaal geen toerist voel want die man die net van een bouwwerf lijkt te komen en die twee schoolmeisjes doen het ook zo.

    Museum Tinguely. Zwitser, kinetic art, knarsende, piepende, snorrende kunstwerken. Monumentale tuigen en mini-machines, maar altijd een glimlach ontlokkend, om de speelsheid, de nutteloosheid, de absurde details. Onze wereld van machines in het hemd gezet, op de zachtst denkbare manier.

    Nummer drie op het verlanglijstje: Kunstmuseum Basel, een klepper, met hoofdgebouw, nieuwbouw én een dependance waarvoor je vijf minuten moet stappen tot aan de Rijn. Ik begin met de dependance die maar tot 18u open blijft, de andere twee sluiten pas om 20u. Een waanzinnige tentoonstelling van Cao Fei, Chinese, nooit van gehoord. Ik kom overprikkeld naar buiten na 85 video-installaties in overdadig ingeklede ruimtes. Er is een brownie, een kop thee en een schrijfpauze nodig om dit te verwerken.

    Daarna heb ik weer energie voor al de rest. En die rest is indrukwekkend. De meeste musea pakken uit met een aantal hoogtepunten die je op twee handen kan tellen, maar hier lijken de hoogtepunten zich aan elkaar te rijgen, zaal na zaal. Door de 15e tot de 18e eeuw ren ik een beetje oneerbiedig snel, maar daarna is het echt genieten. Impressionisten, expressionisten, kubisten, futuristen, abstracten … Eerder ontdekt in Zwitserse musea en in onze streken weinig vertegenwoordigd: Ferdinand Hodler. Is het symbolisme of expressionisme of spirituele kunst? Ik wil alles zien van die man.

    Valt me ook op: aandacht voor vrouwelijke kunstenaars. Sommige musea doen bewust een inhaalbeweging op dat vlak en Kunstmuseum Basel lijkt er één van. Hoera voor Sophie Taüber-Arp en anderen.

    Om 20u heb ik dat hele Kunstmuseum rond, eerder huppelend dan strompelend, helemaal enthousiast over al die geweldige kunst. Een hapje zou nu wel welkom zijn. Op mijn tramroute naar het huis van N en S ligt de Markthalle, met zo’n hippe food court. Vegetarische pad thai wordt het. En dan ‘huiswaarts’. Een babbel met S over kunst en inspiratie en reizen, over poëzie en een eigen atelier/werkkamer sluit de dag af. Morgen richting Lugano.

    17 september 2026
    Bella Italia 2026

  • Bella Italia 2026: tussenstop Basel (dag 1)

    Wanneer ik rond drieën aankom bij mijn airbnb weet ik niet wat te verwachten. Ik moet de sleutel uit een kastje met een cijferslot halen, dus misschien is dit zo’n leeg appartement dat alleen maar verhuurd wordt. Dat is het niet. N en S zijn thuis, een Zwitser die in de bouw werkt en een kunstenares uit Iran. Ik word warm verwelkomd met muntthee en cake. N noemt Basel ‘a cute little city’. Na een babbeltje en wat wegwijs ga ik op stap. Het is te laat op de middag om dingen te bezoeken, maar in een nieuwe stad is gewoon rondlopen leuk genoeg. Met de BaselCard die je vanzelf krijgt bij een overnachting kan je gratis alle bussen en trams nemen.

    Basel heeft overduidelijk stijl en smaak, en geld, maar niet op een opzichtige bling-bling-manier. Er zijn terrassen en fonteinen, authentieke winkels wanneer je de uit de meer banale winkelstraten wegblijft en de straatjes van de Oude Stad ingaat. Basel is op het eerste gezicht niet bijzonder hip, maar ook niet suf of oubollig. Het heeft een enorm aantal musea (rond de 40!) en duizend plekken waar mensen van alle leeftijden gewoon zitten te praten. Niemand lijkt druk of gehaast.

    Het Rathaus is knalrood en rond de Minster (kathedraal) liggen half open kapellen met mooie lichtinval.

    Ik doe als de locals, koop iets om te eten on-the-go en ga ergens op een trap zitten. Wanneer ik langs een kerkje kom hoor ik orgelmuziek. Ik zoek de ingang en ga naar binnen. Behalve een oefenende orgelist en een paar passanten is er niemand. Doorgaans hou ik niet zo van orgel, maar hier klinkt het prachtig.

    Ten slotte kom ik bij de Rijn uit en die is verrassend bij valavond. De trappen aan de oever zijn gezellig druk in het lage zonlicht. Er wordt gepraat en gedronken, en gezwommen. Geregeld komen er zwemmers langs in tweetallen of groepjes. De meesten hebben een soort drijvend kussen bij. Later ontdek ik dat het een waterdichte tas is waarin ze hun kleren meenemen.

    Ik blijf mensen kijken en schrijven en lezen tot het bijna helemaal donker is en keer terug met de tram. N en S zitten onder een dekentje naar ‘Atypical’ te kijken, een serie die ik een paar jaar geleden zag. Ik kijk mee, vertel daarna over mjjn middag in de stad en zet me aan dit stukje.

    Morgen mag ik nog een hele dag Baselen. Dat wordt knopen doorhakken met al die musea.

    15 september 2026
    Bella Italia 2026

  • Bella Italia 2026: pre-vertrek (dag 0)

    Laten we ‘m dag 0 noemen, deze laatste dag voor vertrek. Eigenlijk is het een onding. Er moeten nog boeken ingeleverd bij de bib, facturen betaald, emails verstuurd. En dan die rugzak inpakken, ook nog niet gebeurd.

    Bij mijn eerste Italiëreis in 2022 doopte ik mijn rugzak het Monster, ik kon hem amper optillen. Gelukkig hoefde ik er nooit lang mee te stappen, al was het moeilijk genoeg om hem zonder kreunen of omvallen op mijn rug te hijsen onder het oog van de andere treinreizigers. Dat wordt deze keer echt anders. Andere rugzak (vrouwenmodel, we worden wijzer), en letterlijk afwegen wat erin gaat.

    Dus niet: de stapel boeken (ik moét nu echt gaan e-readen), schrijfboekjes groter dan een opgevouwen mannenzakdoek (ik besef dat dit waarschijnlijk een boomer-vergelijking is), te veel kleren (max 1 van dit, 2 van dat, oh horror), die extra schoenen, warme trui, oorbellen, crème, sjaal, kortom alle comfortspullen die mij de illusie bezorgen dat ik ‘alles’ bij heb en er ‘niets’ kan gebeuren.

    Wat er allemaal kan misgaan spookt op deze dag af en toe door het hoofd: de telefoon die weigert te roamen, de zolen die van mijn stapschoenen vallen, klam ondergoed de ochtend na het tussendoorwasje, geen bed voor de nacht. Alles bij elkaar zijn het luxeproblemen (hoewel een bed misschien toch wel onder de basisbehoeften valt).

    Gelukkig heb ik geweldige vrienden die mij in deze pre-vertrektijden op alle mogelijke manieren een hart onder de riem steken: vriendin M vraagt of het lukt met de rugzak (euh, nog niet aan begonnen), C stuurt me dat een goeie reactie op calamiteiten is ‘nou én’ te zeggen en de dingen van de positieve kant te bekijken. H beweert dat ik ‘onverschrokken’ en ‘taai’ ben. En dan is er nog I die me maanden geleden wees op het feit dat dat onopvallende aanhangsel aan mijn rugzak een fluitje is. Wellicht mijn redding bij een ontmoeting met Toscaanse beren, en misschien helpt het ook tegen vervelende Italianen, wie weet. A tot slot stuurt me dat stappen ons oervertrouwen aanspreekt. Vind ik mooi.

    Nu ja, de eerste dagen wordt het citytrippen (Basel, Lugano, Siena). Ik probeer alvast wat oevertrouwen te tanken voor de stapdagen later in de week. En laat me drijven op alle hartverwarmende sponsordonaties die door vrienden en familie werden overgemaakt aan allerlei goeie doelen. De teller staat boven de 950€! Als je wil helpen voor het laatste zetje richting 1000€, lees je hier hoe.

    Ik wens mezelf ‘Buon viaggio’ en ‘In bocca al lupo’ (succes)! En hoop dat ik vannacht een oog dichtdoe.

    • Afdwaleritis
    • Bezige bij
    • Wanneer ben je een pelgrim?
    • Bella Italia 2026: dank!
    • Bella Italia 2026: Cività di Bagnoregio (dag 14)
    14 september 2026
    Bella Italia 2026

  • Voeten op de grond (3): lopen voor het goede doel

    Over enkele weken vertrek ik naar Italië, daar schreef ik eerder al over. Bij vorige Italië-reizen lag de focus op steden en cultuur, deze keer meer op lopen en natuur.

    Zinzoeker die ik ben vraag ik me dan onvermijdelijk af hoe ik meer betekenis kan geven aan dat lopen. Hoe kan ik het ruimer maken dan mezelf, behalve het feit dat ik een deel van een oude pelgrimsroute zal afleggen? Ik voel me enorm bevoorrecht dat ik dit kan doen. Ik heb de tijd, de middelen en de bewegingsvrijheid, en een partner die me ruimte geeft om mijn reiskriebel te volgen. Vandaar de vraag: kan ik ook iets terugdoen?

    Zo kom ik uit bij het besluit om te lopen voor goede doelen. Voor elk van mijn 8 stapdagen heb ik een goed doel gekozen. Ik zal zelf voor elk van de 182 km die ik zal lopen 1€ doneren. En ik wil ook jou uitnodigen om mijn stapkilometers nog betekenisvoller te maken.

    Concreet:

    20/09: Siena – Punto d’Arbia, 25 km, ik stap voor Artsen Zonder Grenzen
    21/09: Punto d’Arbia – San Quirico, 26 km, ik stap voor Protect Ukraine
    22/09: San Quirico – Radicofani, 32 km, ik stap voor het Noodfonds Gaza
    23/09: Radicofani – Acquapendente, 23 km, ik stap voor het Jane Goodall Institute
    24/09: Acquapendente – Bolsena, 22 km, ik stap voor Avaaz
    25/09: Bolsena – Montefiascone, 16 km, ik stap voor BOS+
    26/09: Montefiascone – Viterbo, 17 km, ik stap voor Vluchtelingenwerk Vlaanderen
    27/09: Viterbo – Vetralla, 21 km, ik stap voor vzw Bindkracht, Landen

    Wil je via mijn stapdagen ook een goed doel steunen? Dat kan zo:

    1. Kies de dag / het goede doel van je voorkeur
    2. Beslis hoeveel kilometers je wil steunen
    3. Voer een donatie uit via de links hierboven
    4. Geef me een seintje over je donatie (onder deze blog of persoonlijk, als je geen contactgegevens van me hebt kan je een bericht sturen onderaan deze pagina)

    Stap 4 hoeft natuurlijk niet per se, je kan ook doneren zonder het me te laten weten. Maar als je het wel doet, kan ik in kaart brengen hoe mijn stappen gedragen wordt en kan dat ook weer aanstekelijk zijn voor anderen.

    En nu nog even de schoenen smeren en afwegen wat er al dan niet in de rugzak gaat. Het reisplan checken en de nodige apps installeren. Komt allemaal goed.

    • Afdwaleritis
    • Bezige bij
    • Wanneer ben je een pelgrim?
    • Bella Italia 2026: dank!
    • Bella Italia 2026: Cività di Bagnoregio (dag 14)
    28 augustus 2026
    Bella Italia 2026, voeten op de grond

Vorige pagina Volgende pagina

Maak een website of blog op WordPress.com

Reacties laden....
  • Abonneren Geabonneerd
    sandra roobaert
    Voeg je bij 64 andere abonnees

    Heb je al een WordPress.com-account? Nu inloggen.

  • sandra roobaert
    Site in de Reader weergeven
    Beheer abonnementenAanmeldenInloggen
    Deze inhoud rapporteren
    Deze balk inklappen