Laten we ‘m dag 0 noemen, deze laatste dag voor vertrek. Eigenlijk is het een onding. Er moeten nog boeken ingeleverd bij de bib, facturen betaald, emails verstuurd. En dan die rugzak inpakken, ook nog niet gebeurd.
Bij mijn eerste Italiëreis in 2022 doopte ik mijn rugzak het Monster, ik kon hem amper optillen. Gelukkig hoefde ik er nooit lang mee te stappen, al was het moeilijk genoeg om hem zonder kreunen of omvallen op mijn rug te hijsen onder het oog van de andere treinreizigers. Dat wordt deze keer echt anders. Andere rugzak (vrouwenmodel, we worden wijzer), en letterlijk afwegen wat erin gaat.
Dus niet: de stapel boeken (ik moét nu echt gaan e-readen), schrijfboekjes groter dan een opgevouwen mannenzakdoek (ik besef dat dit waarschijnlijk een boomer-vergelijking is), te veel kleren (max 1 van dit, 2 van dat, oh horror), die extra schoenen, warme trui, oorbellen, crème, sjaal, kortom alle comfortspullen die mij de illusie bezorgen dat ik ‘alles’ bij heb en er ‘niets’ kan gebeuren.
Wat er allemaal kan misgaan spookt op deze dag af en toe door het hoofd: de telefoon die weigert te roamen, de zolen die van mijn stapschoenen vallen, klam ondergoed de ochtend na het tussendoorwasje, geen bed voor de nacht. Alles bij elkaar zijn het luxeproblemen (hoewel een bed misschien toch wel onder de basisbehoeften valt).
Gelukkig heb ik geweldige vrienden die mij in deze pre-vertrektijden op alle mogelijke manieren een hart onder de riem steken: vriendin M vraagt of het lukt met de rugzak (euh, nog niet aan begonnen), C stuurt me dat een goeie reactie op calamiteiten is ‘nou én’ te zeggen en de dingen van de positieve kant te bekijken. H beweert dat ik ‘onverschrokken’ en ‘taai’ ben. En dan is er nog I die me maanden geleden wees op het feit dat dat onopvallende aanhangsel aan mijn rugzak een fluitje is. Wellicht mijn redding bij een ontmoeting met Toscaanse beren, en misschien helpt het ook tegen vervelende Italianen, wie weet. A tot slot stuurt me dat stappen ons oervertrouwen aanspreekt. Vind ik mooi.
Nu ja, de eerste dagen wordt het citytrippen (Basel, Lugano, Siena). Ik probeer alvast wat oevertrouwen te tanken voor de stapdagen later in de week. En laat me drijven op alle hartverwarmende sponsordonaties die door vrienden en familie werden overgemaakt aan allerlei goeie doelen. De teller staat boven de 950€! Als je wil helpen voor het laatste zetje richting 1000€, lees je hier hoe.
Ik wens mezelf ‘Buon viaggio’ en ‘In bocca al lupo’ (succes)! En hoop dat ik vannacht een oog dichtdoe.
sandra roobaert 
Plaats een reactie