sandra roobaert

Op naar Lugano. Ik ben er eerder geweest en hoewel ik het er fijn vond hoefde ik er niet per se opnieuw heen, ware het niet dat dochter N er enkele dagen geleden aangekomen is voor een semester Erasmus aan de heel internationaal gerichte USI, de Universiteit van Italiaanstalig Zwitserland. Het belooft een eerder stressvol bezoek te worden: N had al maanden een contract voor huisvesting, kreeg twee dagen voor vertrek plots te horen dat de deal niet doorging en kreeg een volledige terugbetaling van de al gestorte waarborg en huur. Ze logeert in een airbnb en staat voor de immense opdracht om op heel korte termijn een kot te vinden terwijl zowat alle plekken al ingenomen zijn. En dan ook nog voor een semester. Slopend.

Maar eerst een paar uur treinen, van de grens met Duitsland en Frankrijk naar die met Italië. Zwitserland doorkruisen met de trein is pure sightseeing. Je hebt geen ander entertainment nodig dan door het raam kijken. Voorbij Luzern worden de bergen hoger, de weiden grassiger, de meren blauwgroener en de koeien koeieger, klaar om melk voor chocola te leveren. Het laatste stuk is een aaneenschakeling van tunnels waar de trein soms minutenlang doorheen dreunt. De Intercity Brussel-Oostende verbleekt er volledig bij.

In Lugano stap je uit en voel je het zuiden in het licht, de lucht en de zwierige eeuwige-vakantiesfeer. Daar is N! Kinderen in het buitenland ontmoeten vind ik telkens bijzonder: het doet mij extra hard beseffen hoe volwassen ze intussen zijn.

Achtereenvolgens doorlopen we samen: een uitraasmoment, een emofase, een administratieve sessie (verblijfsvergunning aanvragen), een absurd bezoek aan een appartementencomplex waar een mannelijke medestudent van een ander continent een flatmate zoekt en waar blijkt dat alles te delen is, zelfs het bed. Geen optie. Na die afknapper hebben we pizza verdiend. N wil liever bij het meer eten dan op restaurant. We gaan op een steiger zitten, eten pizza uit de doos en drinken wijn uit de fles. De duisternis valt in, in de heuvels rond het meer begint het lichtjesspektakel. Geen beter decor om oude familietrauma’s te helen door ze elkaar weer een keer te vertellen.

We nemen afscheid bij het hostel waar ik zodadelijk de kamer zal delen met een stel Amerikanen die door de Dolomieten zijn komen fietsen en nog een aantal anderen die in het donker binnenstommelen terwijl ik al in bed lig.

N heeft vooruitzicht op een hopelijk vruchtbaarder kotbezoek morgen. Ik moet verder reizen en druk haar op het hart om in contact te blijven via het whatsapp-groepje dat haar vader, zij en ik delen in deze dagen van hoogspanning. En ik bezweer haar dat ik op de terugweg over twee weken niet nog twee dagen wil doorbrengen in een stad waar zij niet meer is.

Soms keert je hart om in je lijf wanneer je vanaf een balkon naar beneden kijkt en in de donkere straat daar beneden het kind ziet lopen dat je onvermijdelijk weer moet loslaten.