Tamelijk goed geslapen in mijn mini-huis. Nieuwe dag, minder lang stappen, oef. ‘Maar’ 23 km vandaag. Ik geef mezelf toestemming om rustig aan te doen. Gisteren is gebleken dat het torentje dat ik al van heel ver zag nog een eind hoger staat dan het dorp. Ik wil er graag heen, al ligt het niet op mijn route.
Even vragen aan een vrouw met een hondje. Die kant op, ja het is klimmen, reken 20 minuten als je doorstapt. Ze roept mij achterna: rechts van het kerkhof is een mooi paadje door het bos. Ik vind het niet, elk straatje, trapje leidt nergens heen. Zal ik het opgeven? Dan maar langs die autoparking. Een eind hogerop vind ik toch het kerkhof, het paadje. Het torentje is een heuse Fortezza, betalend, een heel terrein, didactische dingen etc. Niet op gerekend, maar ik wil het wel zien.
Ruïnes, aanplantingen met wilde kruiden, uitzichten, klamme stenen ruimtes waar plots een Italiaanse vertelstem aanspringt. Dan de toren. Na een paar trappen laat ik mijn rugzak in een nis achter. Boven. Het uitzicht is spectaculair. In alle richtingen kan je kilometers ver kijken. Radicofani een verzameling daken en een kerktorentje. Deze plek lost helemaal mijn gemengde gevoelens van gisteren op. Ik voel me opgefrist.
Ik begin pas om half 11 aan de 23 km maar maak me geen zorgen over de afstand. Mag van mezelf tijd nemen, stops inlassen waar iets mij aantrekt. Een oud bruggetje, schaduw van eiken. Er komt een gezelschap langs dat er Aziatisch uitziet: grote zonnehoeden met flappen en zo.
Of ik op de bus zit te wachten, vraagt een vrouw. Nee, dit is gewoon een vredige plek. Gaan zij ook naar Acquapendente? Ja hoor. Ok, misschien tot later dan.
Voorbij km 10 zie ik dat ik bijna Toscane uit ben en in de provincie Lazio kom. Bij een asfaltweg met druk verkeer staan twee Francigena-borden die een tegengestelde richting naar Acquapendente aanwijzen. Bij het ene is met viltstift bijgeschreven ‘korter maar lelijk’. Bij het andere ‘langer en mooi’. Viltstiftkrabbelaars hebben vaak gelijk. De kortere route betekent vast kilometers langs een autobaan waar zelfs – typisch Italiaans – een moordstrookje ontbreekt en je op de witte lijn loopt, hopend dat je niet van de weg wordt gemaaid. Daar heb ik geen zin in. De langere dan maar, ‘via Proceno’.
Ik ben nog geen 100 meter verder of ik zie bij een bushalte het gezelschap van daarnet. Ik steek over. Ha, zitten jullie nu op de bus wachten? Gegiechel. Ja, ze gaan verder de bus nemen naar Acquapendente. Maar zo ga jij niet naar Acquapendente, zegt de jongste man van het gezelschap beslist. Toch wel, leg ik uit, alternatieve route en zo. Hou hem maar in het oog, hij gaat stappen, zegt een oudere vrouw. Ik neem afscheid. Heb hoegenaamd geen behoefte om een mannetje / kroonprinsje / haantje te volgen.
Nog wat verder komt hij opeens achter me aan gerend. Oh, gaat hij het joggend doen? Jaja, ik ga wat rennen. Nu ja, hij heeft alleen een mini-rugzakje. Ik zie dat hij na een meter of 50 al gewoon gaat lopen. Meneertje betweter kon het waarschijnlijk niet hebben om achter mij aan te lopen. Verder niet meer over nadenken.
Maar misschien wel over de nog af te leggen afstand. Deze alternatieve route blijkt ook in de app te staan en is – mamma mia! – bijna 10 km langer dan de gewone. Wat mij weer op een dagtotaal van 30+ gaat brengen en nog uren stappen betekent. De moed zinkt mij wat in de schoenen over mijn impulsieve beslissing maar terugkeren is geen optie, ik kom er wel. Het landschap is minder indrukwekkend, maar er zijn heel mooie plekjes.
Ik kom geen hond noch andere stapper tegen en lijk eeuwen te lopen met een alsmaar zwaardere rugzak voor ik eindelijk in Proceno aankom. Late middag, ingeslapenheid, bijna niemand op straat. Bij een lege bar met leeg terras moét ik even een drankje. De barman kijkt wat vreemd op maar ja hoor, het kan. Nog nooit heeft ijskoud pompelmoessap op een verlaten pleintje zo gesmaakt.
Het dorp uit, twee reeën op de weg schrikken van mijn komst en rennen een bosje in. Na wat een driedubbele dagshift lijkt loop ik Acquapendente in. Laatste opdracht: vind je bed. De straat ligt achteraf, het geveltje is zo-zo maar wanneer ik haar opbel staat de verhuurster er binnen de 5 minuten met de sleutel. Binnen is alles fris en pas gerenoveerd, koelkast, drankjes, waterkoker, koekjes etc. Een nachtje kost hier 35€. En het uitzicht uit het raam mag er ook wezen. Douche!
Plaats een reactie