De dag begint rustig, met een wandelingetje in het natgeregende park bij het meer. Ik heb me voorgenomen om niet te haasten, waarom zou ik om 9u02 in de trein moeten zitten als 10u02 ook kan. Uiteindelijk ben ik rond kwart over 9 al bij het station. Nog wat mensen kijken dan. Of tekenen. Een man zit te wachten bij de kapper. Al zie ik niet zo meteen wat er te knippen valt. En ben ik niet goed in diepte in tekeningen krijgen.
Intussen de tijd niet uit het oog verliezen. Laatste beeld van Lugano.
De trein is mooi op tijd. Het wordt een vlekkeloze rit tot Milaan. Daar is het wachten op de overstap naar Verona. Ik heb besloten om vandaag niet bovenop mijn railpas een reservatie voor een hogesnelheidstrein bij te betalen, dus het gaat heel gezapig met regionale treinen. Iets te gezapig. De trein richting Verona vertrekt niet. Wat Italiaans drama op het perron, geen enkele aankondiging in de trein. Dit ben ik niet gewend van Trenitalia. Uiteindelijk vertrekken we met bijna een half uur vertraging. Vlakbij zitten twee vrouwen, ik schat ze ongeveer van mijn leeftijd, ze hebben allebei een kleurtje maar ik kan niet goed inschatten waar ze vandaan komen. De ene stopt plots haar telefoon onder mijn neus met een door een app in het Italiaans vertaalde vraag. Ze moeten naar Venetië. Ze zijn op de goeie weg, toch? Overstap in Verona? Moeten ze dan een extra ticket kopen? Met hulp van een andere passagier kan ik ze geruststellen. Alles komt goed. Wanneer ik zeg dat ik ook overstap in Verona richting Venetië maar niet zo ver moet als zij tweeën gebaren ze dat ze mij zullen volgen. Euh ok, niet dat ik zo’n autoriteit ben.
In Verona missen we net de voorziene overstap. Het station is druk. De ene vrouw grabbelt mijn elleboog vast, we kijken op de schermen en zijn het in ons gemeenschappelijk koeterwaals eens wat het alternatief is. Ze hebben mij nu definitief geadopteerd. Ik heb intussen door dat ze Portugees spreken en vraag ‘Do Brasil?’. Heftig knikken, glimlachen, duimpjes. Ik zeg mijn naam en één van de twee blijkt een naamgenote, de andere heet Vera. Voor het delen van één sinaasappel, één appel en een zakje cashewnoten heb je weinig taal nodig. De trein richting Venetië is een extra trage. Hij stopt in elk gat en hol van Pluto. Soms is dat leuk of charmant, maar in dit geval onthult het gewoon een hoop lelijkheid. Jawel, Italië kan ook bijzonder lelijk zijn. Grauwe stadjes met verlaten bouwterreinen, industrie die zomaar in het zielloze landschap neergekwakt lijkt. En het begint ook nog te regenen. Wanneer we eindelijk in Padova aankomen, moeten Sandra en Vera het nog zo’n 50 minuten verder uitzitten. Ciao ciao, buon viaggio!
Ik vind zonder veel moeite mijn slaapplek en word hartelijk in het Frans ontvangen door Susi. Wanneer ik zeg dat ik Italiaans leer, schakelt ze over, af en toe op de vertraagd-afspelen-knop wanneer ik niet begrijpend kijk. Intussen is het al late middag en wil ik echt nog een paar uurtjes de stad in. Wanneer je al wat andere Italiaanse steden gezien hebt, is het leuk om te vergelijken. Padua roept herinneringen op aan Verona, maar doet ook aan Bologna denken. Beide hebben veel straten met overdekte arcaden, beide zijn universiteitssteden en dat merk je: er zijn veel jonge mensen, in allerlei wijken kom je plots uit op pleinen met levendige terrasjes en eetplekken zonder pretentie. Overal zie je boekenwinkels, groot en klein, altijd geruststellend voor mij.
Ik stap lukraak en heb weinig research gedaan over wat Padua allemaal te bieden heeft, waardoor ik telkens plots uitkom op mooie plekken.
Het is bewolkt en af en toe valt er een beetje regen, de arcaden zijn heel welkom. Wanneer ik op het papieren stadsplannetje dat ik uit de B&B heb meegenomen een terugweg uitstippel, vallen er nog twee verrassingen uit de bus.
Prato della Valle, één van de grootste pleinen in Italië (zo blijkt later). Met die dramatische lucht en avondzon erbij is dit één van die typische adembenemende reismomenten.
En er volgt nog meer. Ik sla een hoek om en daar is alweer de volgende verrassing. Wow! In Padova gooien ze naar je hoofd met indrukwekkende kerken. Basilica di Sant’Antonio, deze.
Na deze eerste verkenningsronde vermoed ik dat ik me niet hoef te vervelen morgen. Voor vandaag is het welletjes geweest, zeggen mijn voeten.
sandra roobaert 
Plaats een reactie