Je beschrijft de opvallende dingen, de toeristerige, de must-see-dingen. Je beseft dat het een filter is. Dat er ook een ander filter mogelijk is en er dan andere dingen op de voorgrond komen.
Het moment dat de dame van de boetiek de ingewikkelde lichtblauwe jurk over de borsten van de paspop drapeert en dan ter hoogte van haar hals zonder hoofd een paar oorbellen hangt.
Het bankje met het citaat van Schopenhauer.
Het gestolen moment bij de mozaïeken in de kathedraal na sluitingstijd (maar de deur stond nog open).
De security-man in de supermarkt die je uitfoetert omdat je de broodjes met je handen vastpakt. Je vond geen tangen en had niet gezien dat je geacht werd een plastic handschoen te gebruiken.
De geuren die sterker lijken dan thuis: vanille en schoonmaakmiddel, rauw vlees en versgebakken pizza, parfum en rijpe kazen.
De man van de brillenreclame die je altijd doet glimlachen wanneer je hem in het straatbeeld tegenkomt.
De winkeljuffrouw die je een beetje scherp ‘Signora!’ achternaroept omdat je de broodjes hier net als fruit en groenten op de weegschaal moet leggen en een ticket afdrukken.
Het moment dat je bij een verlaten bushalte staat te wachten 10 km buiten het centrum, je afvragend of je de dienstregeling op het vodje papier achter het stoffige glas mag vertrouwen en de bus exact op het verwachte moment opdaagt.
Het plein waar tekeningen van vrouwen die vermoord werden door hun partner aandacht vragen voor femicide.
Het meisje in de ijsjeszaak dat je ijsje aangeeft en zegt: wees voorzichtig, er zit een dik stuk koek in het biscotto-ijs.
Het strand dat naar de grote Italiaanse dichter is vernoemd en uitzicht geeft op een boorplatform.
Je Italiaanse lievelingsdrankje. Je kent maar één plek in België waar ze het – soms – hebben.
Die kunstenaar van wie je op andere plekken in Italië ook al beelden bent tegengekomen en die je altijd doet stilstaan, letterlijk en figuurlijk.
sandra roobaert 
Plaats een reactie