In de kringwinkel heeft ze een geschikt model gevonden. Dit wordt de Hoop-koffer. Hij is bruin, van leer, ouderwets met verstevigde hoeken en metalen sloten met een veertje die openspringen wanneer ze met haar duimen de knoppen verschuift.
In de Hoop-koffer verzamelt ze alles wat ze hoopgevend vindt en waarvan ze denkt dat het misschien ook een ander in van hoop verstoken tijden kan opbeuren. Met haar koffer reist ze van stad tot stad, van dorp tot dorp. Met de trein, natuurlijk. Hoop kan je niet goed vervoeren met de auto.
Bij voorkeur stelt ze zich op bij een bibliotheek, dat is vanzelf al een hoopgevende plek. Met krijt trekt ze een grote cirkel en schrijft binnen de omtreklijn ‘HOOP NODIG? HIER IS HOOP (GRATIS)’. Ze gaat samen met de koffer middenin de cirkel zitten en wacht af. Heeft er iemand hoop nodig?
De meeste bibliotheekbezoekers kijken even vanuit hun ooghoeken en lopen dan snel met een boog om haar heen naar binnen. Na een half uur komt een vrouw met een tas vol boeken met haar praten, daarna een oudere man met een hond, een meisje met een wenkbrauwpiercing en een tattoo op de linkerpols. Soms is het een hele tijd stil, soms komen er verschillende mensen tegelijk. Op een bepaald moment zijn er genoeg voor een cirkel, die even later weer uitwaaiert.
Allemaal hebben ze hoop nodig. Ze luistert aandachtig. Heeft geen oplossingen. Soms volstaat het om samen te besluiten dat je het niet weet, je machteloos voelt bij alles wat er gebeurt.
Af en toe gaat de Hoop-koffer open, wanneer het moment geschikt lijkt. Er komt een postkaart uit van een berglandschap. Zo zag het eruit in 1906.
En ook een verhaal over de opkomst van social crafting, samen iets creatiefs doen in plaats van in je eentje achter je naaimachine of schetsboek zitten.
Heeft iemand een gedicht nodig? Hier is er een:
In de koffer zitten gladde stenen met een bijzondere tekening, schelpen, gedroogde bladeren waarin een herfst voor altijd bewaard ligt.
Mooie dingen geven hoop, het zachte en warme van ouders en kinderen dicht bij elkaar, zonder schermen, zonder woorden. De fotografe noemt het skinship.
Iemand droomt van geweldloos verzet, maar durft nog niet goed. In de koffer zitten filmpjes. Hoe mensen met velen de bouw van zinloze dingen tegenhouden: een regionale luchthaven, een gigantisch waterbekken dat sneeuwkanonnen in de Alpen moet bevoorraden.
Af en toe schrijft iemand dingen over hoop om te bewaren. Om op het juiste moment uit een Hoop-koffer te halen en voor te lezen: dat hoop geen lot uit de loterij is dat je vasthoudt, waarna je achterover leunt en op je geluk gaat zitten wachten. Nee, hoop is een bijl waarmee je desnoods deuren inslaat, hoop jaagt je het huis uit en laat je de mogelijkheid van een andere wereld aanvoelen, zonder dat die beloofd of gegarandeerd is.
Het wordt frisser, de bib sluit. Ze pakt de koffer weer in, neemt afscheid van de laatsten in de Hoop-cirkel. Morgen wast de regen de krijtsporen weg. Geeft tegelijk de nieuwe zaden van hoop water.
Het schilderij is van Ferdinand Hodler. Het verhaal over social crafting kan je lezen in Flow (nummer 3 – 2026). Het gedicht is van Lotte Dodion en komt uit ‘Verzachtende omstandigheden’. Het citaat over hoop (vrij verwoord) is van Rebecca Solnit, uit ‘Optimisme. Protesten die de wereld veranderen’, p. 13.
sandra roobaert 