Hij en ik staan voor het nieuwe apparaat. Ook al licht het schermpje op, het apparaat weigert te werken. Wat betekent dat we over zo’n tien minuten in de knoei raken met onze timing ten opzichte van 45 à 50 mensen. Wat nu gezongen? Herhaaldelijk drukken op toetsen en knoppen lost niks op. De tijd tikt.
Wat als we nu eens gewoon doen alsof het een computer is, zeg ik. Afzetten, stekker uit en weer insteken.
Hij is licht sceptisch, bekijkt waar het snoer heengaat. Zegt, ja maar kunnen we bij de aansluiting?
Ik kruip half onder het logge ding, vind de stekker, trek hem uit, steek hem weer in. Het apparaat start tien tellen op en reageert daarna weer perfect op onze commando’s. Opgelost, no big deal. We halen onze timing.
Wat later zitten we samen met collega’s en coördinator. Hij vertelt wat er gebeurde. Zegt: dus als dit nog een keer gebeurt, weet dan dat je gewoon even de stekker moet uittrekken en hem weer insteken. Ik denk: hij had er ook bij kunnen vertellen dat ik diegene was die daaraan dacht. Ik denk: hij geeft me geen credit want hij had natuurlijk liever zelf deze doodeenvoudige oplossing bedacht. Ik denk: misschien tast het hem aan in z’n mannelijke eer ofzo dat dat niet het geval was.
Het doet me denken aan wat me wel vaker overkomt met mannen in werkcontexten: wanneer door anderen een appel wordt gedaan op mijn kennis en vaardigheid en zij toevallig in de buurt zijn, nemen ze het over. Zonder aarzelen antwoorden ze in mijn plaats, ondernemen meteen actie om de boel op te lossen. Waardoor zij ten opzichte van anderen overkomen als diegene die de touwtjes in handen heeft en tot wie je je moet richten wanneer er nog eens iets aan de hand is. Elke keer sta ik er een beetje beduusd bij. Reageer ik te traag? Ligt het aan mij? Of zijn er mannen die elke kans aangrijpen om zichzelf als deskundig op te werpen ten koste van anderen? Leven ze vanuit de diepe overtuiging dat een man zijn betekent daadkracht vertonen, de juiste oplossing hebben en daarvoor desnoods een ander opzij schuiven of overpraten? Doen ze dit ook bij mannelijke collega’s, of alleen bij vrouwelijke?
Ik besluit dit mansolutioning te noemen: de neiging die sommige mannen niet lijken te kunnen bedwingen om dingen op te lossen, ook wanneer er een perfect capabele vrouw in de buurt is die als eerste om hulp werd gevraagd. Het lijkt iets kleins, maar zo heel klein is het niet. Het geeft me telkens een lam gevoel. Dat nog versterkt wordt door het feit dat ik er niet op reageer.
Wat kan ik zeggen? Ik apprecieer dat je wil helpen, maar ik kon dit ook gewoon zelf oplossen. Als jij het meteen overneemt, lijkt het alsof ik incompetent ben.
In het geval van het apparaat met een knipoog opmerken: hè, je mag er ook bijvertellen dat ik diegene was die het ding weer aan de praat kreeg.
Ik vrees dat mijn ad rem-factor voorlopig te laag is. Dat er nog wat rondjes mansolutioning voorbij zullen moeten komen voor ik met perfecte timing de goeie woorden vind.
Misschien helpt het ook al om er een naam aan te geven. Is het ook al goed als we dit herkennen, zowel mannen als vrouwen. Dan kunnen we reageren wanneer iemand zegt: waar zeur je over, het maakt toch niet uit wie het oplost, als het maar opgelost raakt. Kunnen we reageren wanneer iemand zegt: het is gewoon toevallig dat de nieuwe ministers allemaal mannen zijn.
sandra roobaert 
Plaats een reactie