sandra roobaert

Al bekend bij de Romeinen. Laatste plek om voorraden in te slaan voor je de Alpen overstak. Vele eeuwen later de stad van het geslacht Savoie, nadat Emanuel Filibert van Savoie er de hoofdstad van zijn hertogdom van maakte. Nog veel later – in 1861 – de eerste hoofdstad van het verenigde Italië, omdat Victor Emanuel II, een Savoie, de eerste koning van het land werd. Stad van Fiat, Lavazza-koffie en de vroege filmindustrie.

En stad van een strak stratenplan en een kluit paleizen en musea, de Musei Reali, met dank aan de Savoies, die hun rijkdom niet in een sok staken. De man in het infokantoor bij het station zegt dat reserveren een must is voor Palazzo Reale en de musea die eraan vasthangen. Net zo voor de panoramische lift in Mole Antonelliata, die is voor vandaag vast al helemaal uitverkocht. Ik stap naar het centrum en vraag mij af of ik er opnieuw ingetuind ben, dat fenomeen waardoor te veel mensen zich tegelijk op dezelfde plekken in de wereld willen bevinden. Is Turijn zo populair? En waarom weiger ik tevoren online reservaties te maken en tickets te kopen? Waarschijnlijk omdat het een heel stuk avontuur weghaalt wanneer ik twee maanden van tevoren al weet hoe mijn dag in Turijn er zal uitzien. Ik wil vrij kunnen bewegen, kerken, musea en parken binnenwandelen zoals het uitkomt. Mij laten leiden door een affiche die een tentoonstelling aankondigt in een museum dat niet in de must-see-top-10 staat.

Palazzo Reale, toch even checken. Leegte bij de kassa. Zijn er nog tickets voor vandaag? Natuurlijk. Soms wanneer ik door een museum loop, krijg ik een hol gevoel in mijn maag en denk ik plots dat al die madonna’s, annunciaties, kruisafnemingen, metershoge veldslagen en eeuwenoude portretten van vooral machtige mannen toch allemaal variaties op hetzelfde zijn. Er zijn er veel te veel, na vijf infobordjes krijg ik een waterhoofd, waarom doe ik mezelf dit aan? Ik sla twee zalen over en weet het dan weer.

Ik doe dit om de engel die een vliegje op zijn rug heeft.

De engel in de tegenoverliggende hoek met het uitkijkje achter zich.

De uitdrukking op het gezicht van de Madonna.

Vrouwen die de was te bleken hangen op een oud stadszicht.

Om dat intrigerende draagtasje met die vis (de Bijbelse figuur Tobias die in de buik van een vis een middel vond om zijn vaders blindheid te genezen).

Om het zwarte marmer en de gouden engelen van de Capella della Sindone, speciaal gebouwd om de sindone (lijkwade) te bevatten. Ze bevindt zich in het Palazzo Reale, maar heeft grote doorkijkramen die uitgeven in de Duomo.

En misschien ook om na te veel schilderijen, antieke beelden, gestucte en beschilderde plafonds, keramiek, opgezette paarden en harnassen naar buiten te struikelen, van de airco naar de hitte, en in de Giardini Reali ‘boterhammekes te eten’.

Bij de Mole Antonelliana staat een file voor de panoramische lift. Een medewerker komt vlak na mij de rij definitief afsluiten. De lift heeft een dagelijks quotum van enkele duizenden passagiers en iets voor 2 in de middag ben ik de laatste die nog zonder ticket mag aansluiten. Soms heb je gewoon stom geluk. Na een uur aanschuiven en mensen kijken is er boven uitzicht.

De dag gaat verder met ijs en foto’s van Dorothea Lange, de Amerikaanse fotografe die in de jaren 1930 wereldberoemde beelden maakte van gezinnen die getroffen werden door de crisis na de beurskrach van 1929 en de dust bowl in de landbouwgebieden van Midden-Amerika. Ik wist niet dat ze in opdracht werkte van een agentschap dat de situatie van deze mensen wilde documenteren om zo hulp van de overheid te verkrijgen. En ook niet dat ze tien jaar later tijdens WO II Japanse Amerikanen fotografeerde die door de overheid onder dwang geëvacueerd werden en in interneringskampen ondergebracht. Foto’s om stil van te worden.

Na nog veel meer stappen, langs de Po, langs de kades waar vroeger vrachtschepen gelost werden en die nu door hippe bars worden ingenomen en door Parco Valentino, waar Italiaans uitbundig genoten wordt van de zaterdagmiddag, is het op: voeten beginnen te atrofiëren en de boterhammekes in de paleistuin vanmiddag bleken toch een beetje schamel. Nog even twee minuten soloreis-moed, een eetplek uitkiezen en in de warme avondwind bij een open raam genieten van elke hap en slok.