sandra roobaert

In zijn laatste dagen vielen mij de handen van mijn vader op. Ze waren oud, maar nog steeds de vertrouwde handen die ik altijd heb gekend. En ook al lag zijn beroepsleven als muzikant al enkele decennia achter hem, besefte ik dat daar zijn essentie school, in het uren oefenen op zoek naar perfectie, het jarenlang concerten spelen met zijn collega’s in het orkest. Ze mogen rusten nu, die handen.

de handen van de muzikant

natuurlijk hebben ze ook gras gemaaid
de paardenbloemen uit het gazon gelicht
de vrouw uit het geboortedorp bij de hand genomen
de auto gewassen, frieten gebakken
dochters in de lucht gegooid en weer opgevangen

natuurlijk hebben ze plafonds gewit
zadels van kinderfietsen vastgehouden
een schild gebouwd rond het gezin, het huis
getrommeld op het tafelblad, de stoelen rechtgezet
kleinkinderen, een achterkleinkind over het hoofd geaaid

maar naast en boven, rond en onder
waren ze de handen van de muzikant
de lichte kromming die na jaren spelen niet meer uit de vingers week
het spoelen van pistons, de maat slaan, voelen, vormen van de noten
warmen van het koper

nooit in te tomen, zonder beven
waren ze de handen van de muzikant
ze bleven meebewegen, dirigeerden
de orkesten op TV, volumeknop op hoogste stand
ze mogen rusten nu, hun taak volbracht