Reiskater

Heb jij dat ook? De zo-veel-heid, de veel-te-veel-heid die je op sleeptouw neemt, ook al wil je dat niet. Stilstaan is geen optie, alles raast verder. En ik heb zelfs helemaal geen voltijdse job (hoe doen al die mensen die er wel één hebben dat?). Enige gêne, schaamte. Kan ik echt maar zo weinig (aan)? Blijkbaar wel.

Een ander besluit zou kunnen zijn dat de wereld structureel ongezond is, té. Dat haalt het onvermogen bij mij weg. Ik hoef niet de combinatie aan te kunnen van werken, schrijven (deadlines), volwassen kinderen, hoogbejaarde moeder, vrienden, nieuwsstroom (de grote wereld), berichtenstroom (de kleine wereld), de tuin (verwildering, slakken!) en alle gevoelens van onvermogen die ermee samenhangen.

Af en toe vraagt er iemand: ‘Wanneer ga je nog een keer reizen? Dan kan ik weer meeliften met jouw reisverhalen’. Ik schrijf alleen wanneer ik in mijn eentje reis, en ja, het plan is om dat dit jaar opnieuw te doen, maar wanneer vind ik de tijd om het te organiseren? Pijnlijk.

Intussen verdoof ik mezelf met de verhalen / filmpjes van andere reizigers en droom ik over traag reizen als manier van leven. Gewoon in de wereld zijn en van dag tot dag de afstand afleggen, van A naar B, van B naar C. Onlangs deed ik dat weer een keer, samen met het lief. We stapten langs de Schotse oostkust.* Met wolken en grijsheid, wolken en zon op het water, wat motregen. We hadden gemengde gevoelens over de vele golfterreinen waar we langs kwamen, en over de voorliefde van de Britten voor eindeloze strak gemaaide grasvelden, ook als er niet op gegolfd wordt. We genoten van ongerepte zandstranden zonder hoogbouw, vulkanische rotsen en authentieke kuststadjes met mini-vissershaventjes.

Ik ga dan altijd dromen van blijven stappen, gewoon blijven doorlopen. De hele kust langs, het hele eiland rond. Dat soort dingen. Voorlopig gebeurt dat niet. Gedachten als ‘Later! Pensioen.’ voelen ongemakkelijk. Reizen blijft de kleine ontsnapping, waarna ik altijd weer in het gareel moet.

En dan is er dat cijfer: 1 op 5 Belgen kan zich zelfs geen weekje vakantie in het buitenland veroorloven. Ik blijk een luxebeest met luxeverlangens. Hup, nog een laagje schuldgevoel er bovenop. Maar ook: ho, stop! We leven – bewust – op twee deeltijdinkomens en hoefden niet in onze spaarbuffers te duiken om dit reisje te maken, dus laat ik mezelf nu maar niet op de kop timmeren. Ieder zo z’n prioriteiten.

Maar voorlopig een reiskater, dus. Een punthoofd krijgen van het veel te veel. Websites afschuimen op zoek naar ideeën voor die volgende soloreis. Richting zuiden, sowieso. Nog even al die zeefoto’s bekijken. Het helpt.