Wanneer ik rond drieën aankom bij mijn airbnb weet ik niet wat te verwachten. Ik moet de sleutel uit een kastje met een cijferslot halen, dus misschien is dit zo’n leeg appartement dat alleen maar verhuurd wordt. Dat is het niet. N en S zijn thuis, een Zwitser die in de bouw werkt en een kunstenares uit Iran. Ik word warm verwelkomd met muntthee en cake. N noemt Basel ‘a cute little city’. Na een babbeltje en wat wegwijs ga ik op stap. Het is te laat op de middag om dingen te bezoeken, maar in een nieuwe stad is gewoon rondlopen leuk genoeg. Met de BaselCard die je vanzelf krijgt bij een overnachting kan je gratis alle bussen en trams nemen.
Basel heeft overduidelijk stijl en smaak, en geld, maar niet op een opzichtige bling-bling-manier. Er zijn terrassen en fonteinen, authentieke winkels wanneer je de uit de meer banale winkelstraten wegblijft en de straatjes van de Oude Stad ingaat. Basel is op het eerste gezicht niet bijzonder hip, maar ook niet suf of oubollig. Het heeft een enorm aantal musea (rond de 40!) en duizend plekken waar mensen van alle leeftijden gewoon zitten te praten. Niemand lijkt druk of gehaast.
Het Rathaus is knalrood en rond de Minster (kathedraal) liggen half open kapellen met mooie lichtinval.
Ik doe als de locals, koop iets om te eten on-the-go en ga ergens op een trap zitten. Wanneer ik langs een kerkje kom hoor ik orgelmuziek. Ik zoek de ingang en ga naar binnen. Behalve een oefenende orgelist en een paar passanten is er niemand. Doorgaans hou ik niet zo van orgel, maar hier klinkt het prachtig.
Ten slotte kom ik bij de Rijn uit en die is verrassend bij valavond. De trappen aan de oever zijn gezellig druk in het lage zonlicht. Er wordt gepraat en gedronken, en gezwommen. Geregeld komen er zwemmers langs in tweetallen of groepjes. De meesten hebben een soort drijvend kussen bij. Later ontdek ik dat het een waterdichte tas is waarin ze hun kleren meenemen.
Ik blijf mensen kijken en schrijven en lezen tot het bijna helemaal donker is en keer terug met de tram. N en S zitten onder een dekentje naar ‘Atypical’ te kijken, een serie die ik een paar jaar geleden zag. Ik kijk mee, vertel daarna over mjjn middag in de stad en zet me aan dit stukje.
Morgen mag ik nog een hele dag Baselen. Dat wordt knopen doorhakken met al die musea.
sandra roobaert 
Plaats een reactie