Spring naar inhoud

sandra roobaert

    • Blog
    • Boek mij!
    • De inventaris van wat blijft
    • Dichter&Dichter
    • Huidlijm
    • Over mij
    • SchrijfTijdlijn
    • Welkom!
  • botanische tuin

     

    zon wordt over jullie uitgestrooid als munten
    twee toevallige seconden beelden jullie het gouden koppel uit
    dat onder de begroeide boog door stapt

    jij hebt geen schoenen aan
    hij meldt iets milds op een grijs t-shirt
    grond blijkt helemaal grond onder jullie voeten

    bijna nu worden grote kinderen klein in jullie hoofden
    de overgave aan plantennamen kan beginnen
    frivole wensen ach hadden we die heideanjer ook in onze tuin

    er blijven bodems waarin niet te veel gewoeld moet worden
    duizend dingen waarin zacht verschil knarst
    maar frieten ergens op een pleintje straks

    alleen over de saus gaapt er een kloof

    20 mei 2020

  • kantelpunt

     

    een schelp net opgeraapt uit het zand
    je besluit mij te houden

    korrels wegblazen kijken
    met je vinger langs het randje gaan

    in je zak laten glijden
    af en toe er weer uithalen

    thuis leg je mij rechts naast het bed
    ik zorg voor ruis

    in je slaap onder de deken
    trilt je neusvleugel even mee
    met je binnenoor
    kan je de zee nog horen

    18 mei 2020

  • gedicht voor de ochtend

     

     

    ode

     

    blauw is opgelost
    de achtertuinen staan met naakte lijnen aangezet

    de ochtend
    twee woorden die beloven

    glans komt later
    honger nu

    de tijd waarin iemand zegt
    nooit eerder

    en dan de vaat van gisteren wegzet
    fruit schilt en in twee kommen legt

    15 mei 2020

  • op één been

     

    als je altijd kon zeggen
    altijd woorden had om te leggen

    nee het steekt er niet onderuit
    niks fouts met die kleur doe maar

    intussen liggen je wijsvingers op je oogleden
    adem je in het kommetje van je handen

    de middagklok herinnert je
    twaalf bakens

    als je stilstaat
    botst er iemand tegen je aan

    als je doorgaat
    denk je waar zijn zij gebleven

    hoe heten ze je somt ze op
    je houdt te veel namen over voor te weinig vakjes

    je sluit de wind hermetisch buiten
    terwijl de deur blijft zeuren

    op één been hinkelen
    ooit hield je daarvan

    11 mei 2020

  • twee verhaaltjes uit de oertijd

     

    opstanding

     

    met haar voet tekent ze figuren op de plavuizen
    duizend figuren en de mis is uit

    voor het eerst valt haar het misdienaartje op
    ziet hij haar ook en hoe haar nieuwe jurk valt de bultjes eronder
    verdwijnen in lichte schouderkromming

    voorbeden en vergeving wiegen oor in oor uit
    ze slaat haar benen over elkaar in verse vrouwelijkheid

    als je het gezangenboek opent
    ver genoeg
    krult de rode kaft om tot een hart

    voor wie geduld heeft verricht Hij een mirakel
    ze wordt twaalf en koopt een album met een slotje
    ze schrijft in het grootste geheim de eerste zinnen

     

    xxx

     

    vluchtig

     

    een jeugdhuis ergens in de polder
    natte zeelucht neergegooide fietsen
    zij is het stugste dertien van de wereld

    ze maakt iets met handen
    een mand een weefsel een pot
    ze vergeet zichzelf en buigt voorover

    de handen die achterlangs op haar gaan liggen
    kneden haar plots
    heeft zij heupen om naar te grijpen

    ze schrikt op als een ree
    slaat de handen weg
    achter haar rug bast een lach met de baard in de keel

     

    8 mei 2020

  • midweegs

     

    liever wil je nu reizen in je eentje
    instappen aan het laatste perron
    waar de klaprozen en de distels heersen

    je bladert door diorama’s achter een ruit
    golvend groen terloops ontblote achtertuinen
    je weerspiegelde gezicht er overheen
    geen kans om te vergeten

    je lichaam een koffer die kostbare inhoud draagt
    je hoofd een mand om een nieuw mens in te bewaren

    in treinen koop je tijd
    stille beweging voor inventarissen

    je opent een raampje je hand erdoor
    geklapper als een zakdoek in de felle luchtstroom
    je vingers ontspannen
    je laat gaan

    4 mei 2020

  • portret van Edith – Egon Schiele

     

    twee handen strijken neer op een veelkleurige rok
    als witte kaketoes in de jungle

    alleen gekomen om te zeggen dat zij niet wil poseren
    vandaag niet lieverd
    geeft zij zich over in een glimlach
    onder opgestapeld haar

    zijn blik kreukelt de stof
    haar buik voelt het penseel

    hij trekt een baan oranje
    zij laat zich vangen als een kat

    in strepen kan je zwemmen tot je zinkt
    vallen en nooit neerkomen

    29 april 2020

  • Keep writing!

    Nee, ik ga het niet over corona hebben. Niet goed wetend of ik de potentiële lezer daarmee een plezier doe – ‘oef, het zal een keertje niet daarover gaan!’ – of dat ik mezelf zowat moet excuseren – ‘denkt ze nu echt dat er ook maar iets relevant is behalve corona?’.  Sinds half maart is schrijven onmiskenbaar anders. Ik moet mezelf positioneren: schrijf ik ‘daarover’ of net niet? Al wekenlang stel ik vast dat ik er niet over schrijf. Blijkbaar bewaak ik mijn terrein en let ik erop dat het virus niet doordringt. Geen behoefte aan corona-gedichten, corona-overpeinzingen, niks van dat alles. Maar wat dan wel? De paradox is natuurlijk dat ik door toe te lichten dat ik niet over corona schrijf uiteindelijk toch over corona schrijf. Basta dus!

    Er komt weinig vanzelf, zoals dat doorgaans wel het geval is. Aanknopingspunten, beginregels van gedichten tuimelen niet spontaan mijn hoofd in. Dus heb ik besloten mezelf een handje te helpen, want schrijven is, naast mijn reguliere job, ook mijn werk – als er iets is wat ik in deze in sommige opzichten trage weken heb besloten, is het zeker dat. Jezelf een zetje geven om te schrijven, hoe gaat dat?

    Sla een dichtbundel open en beschouw de eerste regel waar je oog op valt als een opdracht. Neem die regel als inspiratie voor een gedicht. Ik sloeg ‘New Collected Poems’ van Tomas Tranströmer open, vond daar achtereenvolgens ‘the only thing that shines’ en ‘and in the evening I lie like a ship’. Hup, schrijven dus.

    Of nog: kies een beeld dat je bevalt en schrijf over wat je ziet. Het werd een schilderij van de Russische landschapsschilder Isaak Levitan, ‘Lente, hoogwater’ (1897).

    xxx

    geheugensteun

    ze daalt af in de kelder
    tussen inmaakpotten aardappels met scheuten ongebruikte stoelen
    nutteloos en voor-het-geval-dat leven er in symbiose
    het enige wat glinstert
    een slakkenspoor op de tegels

    ze is vergeten waarvoor ze kwam
    staart in gedachten naar het spoor

    hebben slakken een geheugen
    en waar komt het eerst een eind aan
    hun vermogen om de weg naar buiten terug te vinden
    of het verlangen van hun lijf naar water

    bovenaan de trap
    weet ze weer dat ze touw zocht
    om oude kranten bij elkaar te binden

    xxx

     

    in de avond

    en in de avond lig ik als een schip
    klaar met aanmeren
    elk blad van de perenboom trilt
    de grasmaaiers zwijgen nukkig
    in donkere schuurtjes

    er is geen zee toch ruist het in mijn oren
    en zingt iemand zeemansliedjes in de verte
    ik kan een kind de dijk af laten lopen
    ijsjes uitdelen tot slot

    en in de avond liggen de woorden stil
    als kleren over de leuning van een stoel

    xxx

    berkentroost

    berkjes op een schilderij van Levitan
    eentje groeit nadrukkelijk krom
    allemaal staan ze in het water
    dunnetjes te weerspiegelen
    vooraan een gammel bootje
    verderop huizen in de watervlakte
    mensen beredderen buiten beeld
    berkjes beschouwen

    27 april 2020

  • het is de kunst

     

    in het licht van deze dag
    blijken straten solide vergaarbakken
    voor de menselijke soort

    buitenwanden discreet opgesteld
    lantaarnpalen kaarsrecht
    strepen getrokken stoepjes gelegd

    dat alles met het oog op nut
    verbeelding prikkelen is voor frivolen
    hier verkiest men degelijke materialen

    binnenwands
    draagt elk van ons een muisgrijs lichtje
    ergens op een rechtgeaarde plek

    spot en hemelwater glijden er vanaf en
    ook met handen er omheen wil het niet aldoor branden
    muisgrijs muisgrijs lichtje

    het is de kunst om vast te houden
    voor zover dat kan

    30 januari 2020

  • Dagboekfragmenten december 2019

    Dit is een experiment. Zoals dat gaat met experimenten kan het worden herhaald of niet. Als je deze blog al langer leest, weet je dat ik dagboeken schrijf. Dat het er intussen veel te veel zijn naar mijn gevoel. Dat ik ze probeer te minimaliseren. Intussen blijf ik ook schrijven. Wat zoiets is als je huis uitruimen en tegelijk dag na dag spullen blijven kopen. Vandaag heb ik alweer een schrift vol. Het is precies één maand meegegaan. En ja, ik wil het kwijt, het is nutteloos papier met nutteloze woorden geworden. Papier en woorden wegen in mijn hand en op mijn gemoed. Kunnen ze dan echt niemand meer van dienst zijn? Besluit: ik deel ze. Een beetje, geselecteerd. Flard, vers, gedachte, observatie. Zoals je de spullen die je het huis uit wil naar de kringloopwinkel brengt. Het is een gok, maar misschien is er iemand die er nog iets mee kan.

     

    05/12/19

    ik word wakker als een stenen roos
    ergens luiden klokken in de staart van een droom
    heb ik iets kostbaars verspeeld
    dichtbij staan rillende paarden in een wei

    07/12/19

    ik blijf je zien
    in elke vermeende kloon
    elke gelijkende manifestatie in
    supermarkt, bibliotheek of trein
    die toch telkens niet jij blijkt te zijn

    Alles is goed als ik weet dat ik niet de dirigent van storm of regen kan zijn. Ik kan een greppeltje graven, mij tegen de wind keren, maar veel meer niet.

    De literaire avond (poëzievoorstelling) moet nog van mij af geboend, van mij af gehaald als een vel van de melk. Alsof te midden van velen zijn mij bedekt met iets wat dan weer moet worden verwijderd. Is dat voor anderen ook zo? Of heeft de man die tussen de krappe rijen stoelen herhaaldelijk met zijn knieën tegen mijn kont stoot, een gsm heeft die hij blijkbaar niet het zwijgen wil opleggen en zijn appreciatie herhaaldelijk het zaaltje in puft, grinnikt of roept helemaal nergens last van? Hoeft hij achteraf niet weer in zichzelf te acclimatiseren?

    11/12/19

    Wanneer ik mij klein en niet opgewassen voel gaat dat ook altijd samen met de overtuiging dat de anderen geen kleinheid hebben. Geen demonen. Dat zij wijs, volwassen, beheerst, alles-op-een-rij, aangepast, ‘in control’ zijn, kortom alles vrijelijk ter beschikking hebben wat ik dan zo hard mis.

    12/12/19

    ‘Verzamelde gedichten’ van Hanny Michaelis. Moet ik eigenlijk morgen inleveren in de bib. Eén van de weinige boeken die ik liever achterover zou drukken en op één geliefkoosd plankje zetten. Zoals Tranströmer. Het zijn gedichten die ertoe doen. Ze hebben eenvoud en pertinentie, gaan rechtstreeks naar één of ander doelwit in mij dat graag wil worden geraakt. Ze zijn maar al te vaak een schot in mijn roos.

    13/12/19

    Vaak lijkt het onmogelijk om te schrijven. Of vind ik het bijna onrein om per se in mijn mentale staat te gaan roeren, er dingen uit te dreggen, afzonderlijke dingen, en ze op te prikken als vlinders. Ik wil het niet doen, maar besef dat ik het wel gedaan wil hebben.

    16/12/19

    Ik begrijp dat sommigen depressief worden van winter. Alles ligt er nat, verzopen, lichtloos bij. Het is niet heel koud, maar wel heel mat en vreugdeloos buiten. Je moet een sterker innerlijk vuur hebben, meer interne bronnen van potentieel goed voelen om winters in een klimaat als dit door te komen.

    21/12/19

    Regen voegt water toe aan de wereld.
    Zo zijn tranen minder zichtbaar.

    Ik verlang naar nieuwe woorden. Soms lijkt het alsof de woorden zo oud zijn dat er alleen maar oeroude, achterhaalde, lamme dingen mee kunnen worden beschreven.

    5 januari 2020

Vorige pagina Volgende pagina

Maak een website of blog op WordPress.com

Reacties laden....
  • Abonneren Geabonneerd
    sandra roobaert
    Voeg je bij 64 andere abonnees

    Heb je al een WordPress.com-account? Nu inloggen.

  • sandra roobaert
    Site in de Reader weergeven
    Beheer abonnementenAanmeldenInloggen
    Deze inhoud rapporteren
    Deze balk inklappen